Zoek m'n slaapmuts, zei ik tot twee bedienden. Een uur later vroeg ik:

- Welnu, waar is m'n slaapmuts?

De een zei:

- Meester, ik heb gezocht en niet gevonden. Ik weet niet waar uw slaapmuts is.

De ander:

- Meester, ik heb niet gezocht en niet gevonden. Ik weet niet waar uw slaapmuts is.

Ik had dus twee bedienden die niets wisten. Maar ik maakte onderscheid tusschen 't niet-weten van den een, en 't niet-weten van den ander.

Men moet zoeken naar z'n verloren slaapmuts. En wie 't zoeken heeft verzuimd, mag niet met ongeregte aanhaling van Sokrates zyn niet-weten opgeven als hoogste wetenschap. Ik wou dat Sokrates dat niet gezegd had. *) Hy heeft er niet aan gedacht hoe 't zou gebruikt worden.

*) Dat niet gezegd had. Wt niet? Ieder weet welk woord ik bedoel, maar de uitdrukking is zeer inkorrekt. Als nuttig voorbeeld van slordige schryfwys laat ik haar onverbeterd.


De aanhaling van Socrates is daarom al niet terecht, omdat Socrates ironisch was met z'n claim als enige Griek te weten dat hij niets wist. En hij deed dat omdat hij er wel aan gedacht heeft hoe dat zou worden gebruikt, want hij wilde niet gelijkgesteld worden met sofisten (die beweerden te wten, en voor het overdragen van die kennis betaling eisten).

Idee 96.                                                 
Idee 96.