Bezwaarschrift tegen de heroinehandelende
     Gemeente Amsterdam 1992
C


(toestemming voor deze en alle kwalificaties verleend door B&W Amsterdam)


 

 

III. Enige achtergrondsinformatie

In dit deel geef ik enige achtergrondsinformatie. Deze is betrekkelijk tot zeer onvolledig, maar omdat de voorgaande kritiek op de vele leugens en misleidinge in het "Proces Verbaal" zoveel paginaas nam zal ik mij beperken tot de oppervlakkige behandeling van een aantal punten, en de rest uitstellen tot de publikatie van "ME in Amsterdam", waarover hieronder wat meer.

1. ME in Amsterdam
Mijn voornaamste problemen gaan terug op de combinatie van de volgende twee feiten: Ik heb ME en ik woon in Amsterdam. Ik ga kort in op beide factoren.

A. ME (Myalgische Encephalomyelitis)

De afkorting "ME" staat voor "Myalgische Encephalomyelitis", een ziekte waaraan mijn ex en ik sinds januari 1979 lijden. ME staat bekend onder vele namen, en is een vervelende ziekte om te hebben. In bijlages 8 en 9 staan overzichten van de symptomen, zoals o.a. te vinden in "Myalgische Encefalomyelitis - een literatuurstudie" van de wetenschapswinkel van de Rijksuniversiteit Groningen uit maart 1989.

Mijn ex en ik vertoonden gezamenlijk alle hoofd-symptomen en de meeste van de overige symptomen, namelijk nachtelijk zweten, diarree, gewichtsverlies, slaapstoornissen, vaak urineren, evenwichtsstoornissen en plotselinge stemmingsveranderingen. Sinds eind 1990 heb ik, als gecombineerd gevolg van de terrassen-overlast en de fysieke inspanningen die ik moest leveren om de BWD te bewegen op te treden ook rheuma in m'n handen ontwikkelt (gewrichtspijn).

De hoofdmoeilijkheid van de meeste ME-patienten is niet de ziekte zelf, die bijzonder vervelend is maar waarmee te leven valt ALS men enige adekwate hulp krijgt maar dat er tot nu toe geen klinische test is waaruit blijkt dat de patient ME heeft en dat het ontstaan van de ziekte - overigens net als een aantal andere ziektes zoals Aids - nog steeds tamelijk raadselachtig is. Dit betekent dat het jaren lang bijzonder moeilijk geweest is om erkend te worden als ME-patient. Mijn ex en ik zijn - zoals zeker 1000 andere Nederlanders en honderdduizenden buitenlanders - vele jaren lang ziek geweest zonder dat onze ziekte erkend werd en zonder adekwate hulp te krijgen.

Sinds kort is daar enige verandering in gekomen: Er is een stichting van ME-patienten, de ME-Stichting (Postbus 57436, 1040 BH, Amsterdam) die erin geslaagd is aan het bestaan van de ziekte enige bekendheid te geven; er zijn in het buitenland vele soortgelijke patienten-verenigingen; in 1984 is de ziekte in de USA erkend (waar minstens 100.000 patienten met ME zijn); en er is sinds enige tijd ook een groep Nederlandse medici aan de Universiteit van Nijmegen die, onder leiding van prof dr. Van der Meer, onderzoek plegen naar ME. (Zij bijv. het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde van october 1991 voor 5 stukken over ME.)

En ikzelf ben, na jaren moeite, er in mei 1991 geslaagd erkend te worden als lijdende aan ME en heb daaraan de medische urgentie-verklaring te danken waarmee ik van de Elandsgracht kon vluchten.

Ik heb eerder opgemerkt dat een van de grote moeilijkheden aan de kop van de Elandsgracht was dat ik sinds 1988/89 binnen 15 meter afstand 4 terrassen had, ieder met vergunningen tot 1 c.q. 2 uur 's nachts die een voortdurende bijzonder grote geluidsoverlast gaven van eind maart tot eind october (het terrassen-seizoen).

Niet alleen ik had daar last van. Alle omwonenden worden daardoor geplaagd en er hangen dan ook al jaren door de omwonenden aan de bomen tegenover de terrassen bevestigde plakaten met de tekst "terrassen verstoren onze nachtrust", terwijl verschillende omwonenden geprocedeerd hebben, overigens zonder effect. Dit laatste wil niet zeggen dat de geluidsoverlast niet ernstig is, want dat is ze wel, maar dat ze niet ernstig genoeg beoordeeld wordt door mensen die er zelf niet dag in dag uit nacht in nacht uit aan blootgesteld zijn.

Voor mij, invalide met maar een enkel kamertje om in te wonen, en 1 piepklein zolderkamertje om in te slapen, was de geluidsoverlast rampzalig: Ik hoorde 8 maanden per jaar als het weer enigszins dragelijk was tot 14 uur per dag geroezemoes, gebrul, gebral en gebler van 10 tot 200 meer of minder beschonken cafe-gangers. Overigens: voor 1988 was er geen werkelijke geluidsoverlast, omdat er tot 1988 maar 1 terras was, en de toenmalige eigenaar er, conform de wet, voor zorgde dat de cafe-gangers niet zaten te brullen na half 10 's avonds.

Ik heb sinds eind 1988 8 maanden per jaar nauwelijks redelijk kunnen slapen - terwijl ik een ziekte heb die maar een bekende remedie heeft: Rust, rust en nog eens rust. De konsekwenties voor mijn gezondheid waren er ook naar. Waar ik tot 1988 min of meer redelijk kon leven en slapen stortte mijn gezondheid na 1988 gradueel in en kreeg ik steeds meer spierpijn.

De afgelopen jaren heb ik voortdurende pijn en sinds eind 1990 heb ik rheuma ontwikkeld in m'n handen - een van de vele symptomen van ME, en een direkt gevolg van te weinig nachtrust en teveel onvermijdbare belasting en inspanning.

Daarbij: wie zoals ik langdurig ME heeft kent het verschijnsel dat vaak aangeduid wordt met de Engelse term "relapse". Dit houdt in dat een ME-patient die zich teveel in moet spannen terugvalt naar een ernstiger niveau van klachten. In de periode eind 1990 - maart 1992 heb ik achtereenvolgens 4 relapses gehad, en op het moment is mijn gezondheid slechter dan ie de afgelopen 8 jaar geweest is. (Ik ben in het veertiende jaar van mijn ziekte.) De relapses waren een regelrecht gevolg van de situatie aan de Elandsgracht: Aan de ene kant voortdurend slaapgebrek; aan de andere kant de noodzakelijke fysieke en andere inspanningen om iets aan de volgens mij beste weten levensgevaarlijke schoorsteen en gruwelijke terrassen-overlast te doen.

En een ander zeer bitter gevolg is dat ik mijn studie heb moeten opgeven. Ik was erin geslaagd het geld bijelkaar te krijgen om weer te gaan studeren, maar door de situatie aan de Elandsgracht is mij dat onmogelijk gemaakt.

 

 

B. Amsterdam:

Wie tot hier gelezen heeft weet dat ik een groot deel van de verantwoordelijkheid voor wat aan de Elandsgracht kon gebeuren toeschrijf aan de kwaliteit van het Amsterdams bestuur en de Amsterdamse ambtenarij.

Zoals uit recente verkiezingen blijkt, en zoals regelmatig te lezen valt in kranten als de NRC ben ik bepaald niet de enige Amsterdammer die geen geloof hecht aan de gepretendeerde kwaliteiten van het Amsterdams gemeentebestuur.

Een verschil tussen mij en de meeste Amsterdammers is dat ik, als gevolg van mijn jarenlang niet-erkende ziekte, veel meer aangewezen ben geweest op de menselijke en overige kwaliteiten van het Amsterdamse bestuur dan de meeste Amsterdammers.

Was ik gezond geweest dan had ik nooit in een krot gewoond noch was ik afhankelijk geweest van een malafide huisjesmelker als GECENSUREERD , maar had me een behoorlijke woning kunnen veroorloven. Had ik wel ME gehad maar had ik, als veel mensen met ME, niet in de bijstand maar in de WAO gezeten dan had ik me ook een betere woning kunnen veroorloven.

Maar zoals het was was ik met een minimaal inkomen en een slechte gezondheid voor een groot aantal zaken afhankelijk van de menselijke en overige kwaliteiten van het Amsterdamse bestuur, dat ik daardoor ook gedwongen was te kennen als vrijwel geen ander Amsterdammer, omdat vrijwel geen ander Amsterdammer er in die mate en zo langdurig op aangewezen is.

Ik heb twee algemene konklusies. (i) Er zijn goede ambtenaren in Amsterdam, en er zijn zelfs enkele zeer goede ambtenaren in Amsterdam - verantwoordelijk, aansprakelijk, redelijk, rationeel, integer en hard werkend. Ik ben incidenteel geholpen door goedwillende mensen die naar beste vermogen hun plicht en hun werk deden en die mij werkelijk geholpen hebben. (ii) Er zijn zeer slechte ambtenaren in Amsterdam, en zij zijn incompetent, onverantwoordelijk, onaansprakelijk, oncontroleerbaar, onredelijk, irrationeel, leugenachtig en parasiterend op gemeenschapskosten. Dit zijn ambtenaren als Mannaert, Van Dijk en Vos - die zich gedragen alsof ze volstrekt boven de wet staan, en dat kunnen doen en kunnen blijven doen omdat de meerderheid van hun collega's en superieuren hen blijven dekken tegen alle evidentie en alle beginselen van behoorlijk bestuur in.

Dit zijn wat mij betreft misdadigers - misdadigers omdat precies ambtenaren als taak hebben de wet te handhaven, en ambtenaren die dat niet doen de burgers overlaten aan misdadigers, zoals Mannaert, Van Dijk en Vos mijn buren en mij overlieten aan de luimen van GECENSUREERD en zijn harddrugshandelaars.

De reden dat lieden als Mannaert, Van Dijk en Vos hun ambtelijke kont kunnen afvegen met het Nederlandse wetboek en malafide huisjesmelkers vrij spel laten is dat in Amsterdam de beginselen van behoorlijk bestuur niet overeind worden gehouden door het gemeentebestuur: ambtenaren krijgen de vrijheid om te doen en laten wat ze willen - immers, volgens burgemeester Van Thijn geldt dat "alle mensen zijn gelijkwaardig", waarmee de controle op ambtelijke plichtsvervulling natuurlijk komt te vervallen en de grootst mogelijke onmensen automatisch vrijgepleit worden van iedere kritiek.

Voor goede ambtenaren en goede mensen maakt dit natuurlijk weinig uit, want die doen hun plicht toch wel. Maar goede mensen zijn betrekkelijk zeldzaam. En slechte ambtenaren kunnen ongestoord het leven, de gezondheid en de rechten van de van hun inzet afhankelijke burgers laten ruineren: hoe nalatig, incompetent of corrupt ook, zolang hun nalatigheid, incompetentie of corruptie geen kwalijke gevolgen hebben voor hun collega's of superieuren, worden ze door hun collega's en superieuren "loyaal" gedekt.

Dat is mijn ervaring, en dat kan ik ook bewijzen middels getuigen en documenten. Een voorbeeld is mijn bezwaarschrift uit november 1990: In plaats van een objectieve, externe deskundige in te schakelen, of in plaats van de politie op te dragen proces verbaal op maken (wat ik de politie sinds 1989 herhaaldelijk gevraagd heb maar wat steeds geweigerd werd), zodat eindelijk vaststond wie er loog: mijn buren en ik, die beweerden dat er gaten in de schoorsteen zaten, of de directie van de BWD, die ontkende dat er gaten in de schoorsteen zaten, stuurde het college van B&W weer een - opnieuw malafide en incompetente - ambtenaar van de BWD om de schoorsteen te inspecteren, namelijk Mannaert, die, als gezegd, eenvoudig weigerde dat te doen, maar vervolgens wel loog over wat ie nagelaten had.

Ik zal dan ook over niet al te lange tijd schadevergoedings-eisen indienen, en wel op burgemeester Van Thijn persoonlijk. Hiervoor zijn diverse redenen, waaronder de door vele ambtenaren beleden ambtelijke onverantwoordelijkheid en onaansprakelijkheid. Ik meen dat iedere ambtenaar verantwoordelijk en aansprakelijk behoort te zijn, of anders geen ambtenaar mag zijn, maar ik ben me bewust dat de in Amsterdam feitelijk inderdaad bestaande ambtelijke onverantwoordelijkheid en onaansprakelijkheid een regelrecht gevolg is van het beleid van Van Thijn, die alle mensen, van Hitler tot Einstein, en van hemzelf tot Mannaert en Sacharov "gelijkwaardig" acht. Natuurlijk corrumpeert een dergelijke houding wie corrumpeerbaar is, terwijl "all power corrupts, and absolute power corrupts absolutely" (Lord Acton) - zoals blijkt bij de BWD, met virtuele almacht over de kwaliteit van de Amsterdamse woningen en de mate van wettig handelen van de Amsterdamse huisbazen.

Een andere reden, die ik hier verder onbehandeld zal laten, is het volgende feit: Burgemeester Van Thijn beweerde voor zijn inauguratie als burgemeester "in naam van de idealen van de Februari-staking te besturen. Komt dat zien! Komt dat zien!".

As it happens, ben ik de zoon en kleinzoon van geridderde mede-organisatoren van de Februari-staking en heb dus gezien wat dat betekent: Een beleid dat zo slecht is dat mijn buren en ik 3 1/2 jaar blootgesteld zijn geweest aan vergassings- en verbrandings-gevaar, omdat de Amsterdamse ambtenarij misdadig nalatig en incompetent is, al is wat mijn buren en mij overkomen is overigens maar een zeer klein onderdeel van de zeer grote verloedering van Amsterdam.

Omdat ik geen enkel vertrouwen heb dat de behandeling die ik zal krijgen af zal wijken van de zeer schandalige behandeling die ik gekregen heb zal ik tegelijk met mijn schadevergoedings-eisen een hyper-tekst uitbrengen met het waarachtige en zeer Kafkaesque verhaal hoe het is om ME in Amsterdam te hebben; tot welke dieptes de ambtelijke willekeur en incompetentie kan dalen in Amsterdam; en wat daarvoor de verklaringen zijn.

Wat is een hypertekst? Een hypertekst is een computer-programma waar grote hoeveelheden tekst op allerlei manieren ("multi-dimensioneel", zoals dat heet) aanelkaar geregen en met elkaar in verband gebracht kunnen worden. Aangezien een van de dingen die ik ondanks mijn ziekte nog wel kan programmeren is heb ik een hypertekst programma geschreven in de programmeer taal Prolog (die meer geassocieerd wordt met academisch onderzoek naar logika (prolog = pro logica) en Artificiele Intelligentie, waar ik me ook mee bezig houd, maar uitgebreide mogelijkheden biedt, waaronder hypertekst-programmaas).

"ME in Amsterdam" zoals de tekst zal heten zal dus een van de eerste Nederlandse boeken in de vorm van een hypertekst zijn, en zal overigens niet alleen over de gaten in de schoorsteen aan de Elandsgracht maar ook over mijn studies filosofie en psychologie aan de UvA; over het verval van het wetenschappelijk onderwijs in Nederland en, meer algemeen, het verval en de vulgarisering van de cultuur, de wetenschap en de moraal gaan; en zal een groot aantal documenten en een stuk of zestien van mijn gepubliceerde stukken omvatten.

Ik heb voor deze vorm gekozen om drie redenen:

1. omdat ik e.e.a. dan vrijelijk en onbeperkt kan doen vermenigvuldigen, zodat ook ambtelijk Amsterdam en de pers kan meelezen;

2. omdat ik mijn beweringen zowel wil bewijzen middels documenten als mijn teksten overzienbaar en leesbaar houden en hypertekst uitstekend geschikt is voor dit doel.

En 3. omdat ik meen dat in Amsterdam onder Van Thijn de Nederlandse rechtsstaat de facto overwegend inelkaar gestort is en meen dat het belangrijk is dat zoveel mogelijk mensen begrijpen wat er mis gaat met Nederland; waarom dat het geval is; en wat er aan te doen is.

 

 

Korte en onvolledige chronologie van 7 jaren woonellende

october 1985 : De schoorsteen blijkt extern ("buitendaks") verrot en er blijken stenen uit te vallen, die ook in de dakgoot liggen, met het gevaar op straat te vallen (want ook de dakgoot is verrot. Ik rapporteer het persoonlijk, vanwege levensgevaar voor voorbijgangers. GECENSUREERD doet er niets aan tot juni 1988, zoals hij jarenlang niets aan enig onderhoud doet.

 

 

1985 - 1988 : De heer Landwaard, inspecteur van de BWD, komt regelmatig langs om te inspecteren of GECENSUREERD het achterstallig onderhoud, waartoe hij al jaren verplicht is, ook uitvoert. GECENSUREERD doet jaar in jaar uit niets - behalve soms een steiger plaatsen om de indruk te wekken dat er iets gedaan zou worden, zoals Landwaard ook tegen mij en mijn buren zegt. GECENSUREERD beweert wel plannen te hebben om het huis totaal te verbouwen, maar inspecteur Landwaard zegt dat GECENSUREERD al jaren liegt en dat hij het moet zien voordat hij het gelooft.

Inspecteur Landwaard blijkt gelijk te hebben. Mijn buren en ik zijn ondertussen letterlijk weken kwijt met brieven schrijven; de heer Landwaard ontvangen etc. alles omdat GECENSUREERD eenvoudig weigert zich behoorlijk te gedragen en, waar het de woning Elandsgracht betreft, over alles altijd liegt zowel tegen de heer Landwaard als tegen z'n bewoners.

In dit verband is het ook nuttig te registreren dat alle betrokkenen behalve de direkt belanghebbenden om wier belangen het allemaal zou gaan, nl. de bewoners, voortdurend worden betaald voor hun tijd en moeite: de huisbaas vangt de huur; de heer Landwaard ontvangt z'n ambtelijk salaris; de steigerbouwers worden betaald - alleen de bewoners moeten al hun moeite zelf betalen en krijgen hun vergooide tijd nooit vergoed.

 

 

mei 1988 : Dhr. Landwaard komt met een aannemer langs die het achterstallig onderhoud komt inspecteren, en die het zal herstellen in Gemeente-opdracht op GECENSUREERD 's kosten, omdat het onderhoud al jaren achterstallig is. Ook dat kost weer een halve dag. Op de dag voordat de werklui van deze aannemer zouden beginnen worden mijn buren en ik 's ochtends wakker gebeld door 2 werklieden van GECENSUREERD "om het achterstallig onderhoud te doen".

 

juni 1988 : Het achterstallig onderhoud wordt zeer onvolledig en zeer slecht gedaan door GECENSUREERD 's werklieden. Mijn buren noch ik zijn tevreden en een aantal punten van de aanschrijving, waaronder de gaten in het plafond van 2 hoog waardoor water van de douche-afvoer op 3 hoog langs de elektrische bedrading lekt worden niet uitgevoerd.

Op de dag dat inspecteur Landwaard het verrichte werk komt inspecteren word ik uit m'n bed gebeld door metselaar Decades, die in een noodtempo van 4 uur de schoorsteen metselt, en vervolgens z'n metsel-specie en overige rommel achterlaat voor de bewoners om op te ruimen. Ook dit was vast gebruik van de beunhazen die voor GECENSUREERD optraden: nadat ze hun werkzaam­ heden verricht hadden konden de bewoners de rotzooi opruimen, en als je er wat van zei of beleefd vroeg of dat nodig was kreeg je een antwoord als "Muh binnuh geen sosiejaole werrekurs en as ut ju niet befalt dan goa ju maor errugus andurs wonuh" - die toon, en dat accent.

Overigens blijkt wat betreft beunhazerij van GECENSUREERD 's werklieden dat bij een eerdere reparatie, ook in het kader van achterstallig onderhoud, de afvoer­ pijp van de geyser niet naar buiten is afgevoerd, maar tussen de 2 daklagen van de keukenuitbouw: De hete verbrandingsgassen van de geyser werden dus "afgevoerd" naar een houten ruimte van ca. 10 cm hoog, i.p.v. de buitenlucht in.

 

 

sept/oct 1988: Omdat mevr. Tromp mij regelmatig helpt gezien mijn invaliditeit eten wij soms samen, en wij schrijven het op dat moment aan voedselvergiftiging toe dat wij op een nacht allebei vlak na elkaar fysiek inelkaar storten en ons een paar uur zeer beroerd en hooguit half bewust voelen. Wij stoken ondertussen en krijgen na enige tijd allebei grote problemen met onze kachels, die tientallen keren per dag uitgaan. Ik voorzie mijn kachel van een nieuw thermo-koppel, wat niet blijkt te helpen, en mevr. Tromp laat een kachelreparateur komen, wat ook niet blijkt te helpen. Geen van ons beide verdenkt de schoorsteen, omdat deze immers pas gerepareerd zou zijn, maar toen de problemen bleven bestaan ontdekten we uiteindelijk dat er zowel op 2 hoog als 3 hoog in de schoorsteen stenen en puin liggen. Ik bel metselaar Decades, die me eerst voor leugenaar uitmaakt en vervolgens, na bedreiging met een kort geding, toch komt in begin november. Gezien zijn zeer onbeleefde opstelling druk ik hem een brief in handen en verzoek daar antwoord op. (Dit is bijlage 3.) Decades hakt gaten in de schoorsteen op 2 en 3 hoog en verwijdert er in totaal 4 vuilniszakken steen en puin uit. Wij melden e.e.a. aan GECENSUREERD en aan Landwaard. Decades beantwoordt de brief nooit, ondanks schriftelijke aansporing daartoe mijnerszijds: Wie zwijgt stemt toe.

 

 

januari 1989 : Inspecteur Landwaard komt op persoonlijke titel langs om mij mee te delen dat hij van zijn taak als bouwkundig inspecteur van de woning ontheven is en dat een inspecteur Van Dijk z'n taak overneemt. Ik wist het niet, maar vanaf dat moment begon de ellende werkelijk. Met de de heer Landwaard konden alle buren het redelijk vinden want hij was beleefd, redelijk, duidelijk, behulpzaam en voorzover wij konden beoordelen eerlijk. Zijn opvolger Van Dijk liet zich afgezien van een enkele keer in februari 1989 nooit meer zien, en achteraf zou het me niets verbazen als inspecteur Landwaard ontheven is van z'n taak omdat hij het GECENSUREERD te moeilijk maakte.

Inspecteur Landwaard onderzoekt nog wel de gaten in de schoorsteen en de schoorsteen zelf en konkludeert dat de rookkanalen intern ingestort zijn en dat dit verholpen dient te worden door het inhijsen van stalen pijpen bij wijze van nieuwe rookkanalen. Ook in januari zijn de 2 werk lieden van GECENSUREERD weer in de woning om het achterstallig onderhoud dat in juni nagelaten was te doen. Ik vraag wat ik aan de schoorsteen moet doen, aangezien ik niet vergast wil worden. Het antwoord is "Zolang met open ramen slapen". Dit heb ik sindsdien dan ook gedaan. (NB drie jaar!)

 

 

februari 1989: Inspecteur van Dijk komt persoonlijk langs met GECENSUREERD om de woning te inspecteren. Hij constateert dat het achterstal lig onderhoud nog steeds niet in orde is, en wijst GECENSUREERD er o.a. op dat een TV-antenne aan de gevel van 3 hoog nog steeds verwijderd moet worden, en dat de gaten in het plafond van 2 hoog, waardoor afvoerwater van de douche van 3 hoog ontsnapt en op 2 hoog de kamer in komt storten, na vlak langs de electrische bedradingen gelopen te zijn, nog steeds niet gerepareerd zijn. (In mei 1992 is dit nog steeds het geval, zoals ook nog steeds niets aan de schoorsteen is gedaan).

Ook neemt Van Dijk de gaten in de schoorsteen op, en bevestigt de eerdere diagnose van Landwaard. Van Dijk draagt GECENSUREERD op e.e.a. met de grootst mogelijke spoed te doen repareren, en vanwege de gevaarlijke schoorsteen maak ik in het bijzijn van Van Dijk en GECENSUREERD een telefonische afspraak met dhr. Stroosnijder van de schoorsteenbouwer Corbelli om de schoorsteen te inspecteren zodat deze een offerte aan GECENSUREERD kan doen. Dhr. Stroosnijder komt enkele dagen en later, en schrikt zo van wat hij ziet, dat hij het een schandaal noemt en toezegt nog dezelfde dag een offerte de deur uit te doen.

 

 

voorjaar 1989: Sinds een paar maanden is een kennelijke harddrugshandelaar de nieuwe uitbater van de coffeeshop gelijkvloers - kenne lijk omdat de enigen die daar over de vloer komen typische junken en typische penose is. Er wordt nauwelijks gehandeld, maar er is wel geluids overlast van de muziek en luidruchtige kennelijke junken op het terras. De buurvrouw van 1 hoog, die gaat klagen, wordt door deze persoon met moord bedreigd als antwoord op haar klachten.

 

zomer 1989 : Ik ben het wachten moe en bel GECENSUREERD met de vraag waarom hij niets aan de levensgevaarlijke schoorsteen gedaan heeft. GECENSUREERD beweert dat hij het vergeten zou hebben, een bewering die mijn buren en ik zeer vele keren eerder van hem gehoord hebben, en totaal niet geloven omdat GECENSUREERD altijd zogenaamd vergeet wat niet in zijn belang is te onthouden. Ik vraag GECENSUREERD of het hem soms aan geld ontbreekt, om de zonder twijfel dure reparatie te verrichten. GECENSUREERD ontkent dit. Ik bel dhr. Stroosnijder van de fa. Corbelli en vraag hem of hij inderdaad een offerte uitgebracht heeft aan GECENSUREERD . De heer Stroosnijder bevestigt dit en zegt er sindsdien al 5 maanden niets over gehoord te hebben. Omdat ik last heb van luidruchtige kennelijke junken op het terras, en het - in mijn toenmalige naiviteit - verbazend vind dat de uitbater, immers een zelfverklaarde drugshandelaar, een terrasvergunning van de politie zou krijgen, vraag ik de uitbater of hij een terrasvergunning heeft. Als antwoord word ik door deze man, die plotseling in grote woede ontsteekt, vastgegrepen en doorelkaar gerammeld en wordt mij toegeschreeuwd dat ik vermoord zal worden als ik iets doe wat hem niet bevalt. Ik ga naar het politie-bureau Lijnbaansgracht en leg de zaak uit, en verlang dat er in ieder geval een proces-verbaal over de schoorsteen opgemaakt wordt, zodat ik naar de rechtbank kan gaan. De politielieden achter de balie weigeren iets te ondernemen en geven als reden chronisch overwerkt te zijn.

 

 

najaar 1989 : Er zijn ondertussen afgezien van de drugshandel 3 kroegen binnen 15 meter van mijn woning: Recht tegenover me "De Uitrit"; rechts naast me "De Eland" en schuin tegenover me "De Ruitenbeer". Alle 3 hebben dezelfde vergunning als de drughandel onder me: Door de week van 12 uur 's middags tot 1 uur 's nachts; in het weekend tot 2 uur 's nachts. Veel omwonenden worden hoorndol van de geluidsoverlast, en ik slaap zelden voor 3 uur 's nachts, want ook na sluitingstijd blijven er vaak bezopen brullers en brallers op straat, o.a. omdat de gemeente banken op het plein neergezet heeft. Ik bel de politie van het bureau Lijnbaans gracht vele keren om te klagen over overlast, maar er wordt nooit wat aan gedaan. Als ik vraag waarom niet is het antwoord gewoonlijk dat de politie het druk met belangrijker dingen heeft; onderbemand en overwerkt is etc. Mijn buren beginnen te procederen en plakaten op te hangen tegen de geluidsoverlast. Ik ga weer persoonlijk naar het politie-bureau Lijnbaansgracht en vraag de afdeling vergunningen te spreken. Hier wordt mij verteld dat ik "niets te maken heb met [mijn eigen] nachtrust want B&W van Amsterdam beschikken daarover" en de politie zegt er ook niets aan te kunnen doen dat de vergunningen verstrekt zijn. In het najaar 1989 begint de "Maatschappij Stadsherstel" de woning 3 meter achter me te verbouwen: Ik word eerst maandenlang m'n eigen huis uitgeheid, en daarna is er maand enlang overdag grote geluidsoverlast vanwege de radio die de werklieden believen te gebruiken en waar ze naar vermogen mee meebrullen. Mijn gezondheid gaat achteruit, en ik moet ophouden met studeren. Ik probeer wel een keer of 15 BWD-inspecteur Van Dijk te bereiken, maar deze blijkt nooit bereikbaar. Als ik z'n collega's van de levensgevaarlijk verklaarde schoorsteen verhaal vertellen ze mij niet verantwoordelijk en niet aan sprakelijk te zijn en dat ik Van Dijk moet hebben, als de aanspreekbare persoon in deze. Maar Van Dijk is er kennelijk systematisch niet en komt ook nooit langs, geheel anders dan inspecteur Landwaard, die zowel uit eigen iniatief langs kwam als betrekkelijk makkelijk telefonisch bereikbaar was.

 

 

december 1989: Gezien de voortdurende onbereikbaarheid van Van Dijk en het blijven bestaan van de gaten in de schoorsteen, waaraan GECENSUREERD natuurlijk niets gedaan heeft en gezien de bedreigingen van de drugshandel aars en de onwil van de politie op te treden besluit ik Van Thijn persoon lijk aan te spreken. Ik denk ondertussen dat het waarschijnlijk is dat Van Dijk en GECENSUREERD kwaad spel spelen, want beiden weten dat de gaten nu sinds october 1988 in de schoorsteen zitten, en er is niets aan gedaan. Ik leg het hele probleem inclusief de bedreigingen uit aan zijn persoonlijk woord voerster voor de pers mej. N. van Oosten; leg uit dat Van Thijn pretendeert "in naam van de idealen van de Februari-staking" te besturen; zeg hem daarover te willen interviewen voor het studenten-blad waar ik op dat moment voor columneer; en nodig Van Thijn uit met mij te discussieren in het programma van Theo van Gogh op de Amsterdamse kabel. Mej. van Oosten weigert met de woorden "u wilt Van Thijn chanteren". Ik zou Van Thijn moeten schrijven.

 

 

voorjaar 1990: De "Maatschappij Stadsherstel" is rond juni uitgebouwd, en mijn gezondheid behoorlijk geruineerd. De gaten zitten nog steeds in de schoorsteen; ik heb in de winter met gedeeltelijk geopende ramen geslapen; en nauwelijks kunnen studeren vanwege de geluidsoverlast en mijn slechte gezondheid. Er zitten ondertussen andere drugshandelaars gelijkvloers. Vanaf deze tijd heb ik voortdurend spierpijn en gewrichtspijn, die evident samenhangt met mijn voortdurend slaapgebrek als gevolg van de terrassen-overlast. Ik schrijf Van Thijn, maar dom genoeg niet per aange tekende brief (want ik ben ziek en een gang naar het postkantoor kost aanzienlijke moeite). Antwoord is er nooit gekomen.

 

 

zomer 1990 : Ik besluit voordat ik weer ga studeren te proberen de BWD te bewegen iets aan de schoorsteen te doen. Mijn buren hebben de moed opgeven, en hebben geen enkel vertrouwen in de gemeente. Ik ook niet, maar er is geen enkel redelijk alternatief. Ik probeer dus de directie van de BWD telefonisch te spreken, maar dat wordt mij geweigerd. Als ik het probleem uitleg aan de directie-secretaresse krijg ik, na enige tijd waarin ze zegt het uit te zoeken, namens de directie te horen dat ik een leugenaar ben; dat er helemaal geen gaten in de schoorsteen zitten; en dat "als het al zolang levensgevaarlijk is dan kan het nog best een tijdje levensgevaarlijk blijven". Ik schrijf een woedende brief aan Van Dijk en de directie.

Omdat ik al enige tijd geloof dat er niets aan het achterstallig onderhoud gebeurt en de gaten in de schoorsteen zitten omdat Van Dijk en GECENSUREERD gemeen schappelijk kwade zaak maken neem ik mijn telefoongesprekken met ambtenaren e.d. over deze zaak op. De kreet dat "als het al zolang levensgevaarlijk is dan kan het nog best een tijdje levensgevaarlijk blijven" staat dus ook op de band, en ik ga opnieuw langs het gemeentehuis en vraag Van Thijn te spreken.

Dat wordt mij opnieuw geweigerd, maar ik krijg een drs. Bremer te spreken die optreedt namens het kabinet van de burgemeester. Deze weigert de band opname aan te horen en draait zich binnen 2 minuten om en loopt weg met de kreet "wel wat beters te doen te hebben" dan mij aan te horen. Zo gaat dat in Amsterdam als je over levensgevaar komt klagen inclusief de bewijsmiddel en bij bestuurders die besturen "in naam van de Februari-staking".

 

 

najaar 1990 : Ik krijg een briefkaartje van Van Dijk waaruit blijkt dat deze de vermoorde onschuld speelt en doet alsof hij hele maal niets weet van de gaten in de schoorsteen. Ik konkludeer dat hij malafide is, en wens een andere inspecteur. Dit wordt mij telefonisch geweigerd en er wordt mij, als ik een persoonlijk ondertekend antwoord verlang van de directie van de BWD op mijn brief, ook meegedeeld dat de directie van de BWD mijn brieven weigert te beantwoorden omdat "de toon" hen niet bevalt. In october ga ik naar de BWD en eis inzage in de rapport ering van Van Dijk over de woning. Ik krijg het dossier te lezen, maar geen toestemming het te copieren. De rapportage van Landwaard blijkt adekwaat; Van Dijk blijkt neergeschreven te hebben dat "het achterstallig onderhoud, zij het summier, volledig verricht is" en dat "de bewoners geen klachten meer hebben".

Beide beweringen zijn aperte leugens, ook geheel afgezien van de ingestorte schoorsteen. Ze zijn ook zeer brutaal, want Van Dijk heeft zich na februari 1991, toen hij de gaten in de schoorstenen in aanschouwing nam en konstateerde in het bijzijn van mijn buurvrouw en mijzelf dat GECENSUREERD nog verschillen de dingen moest doen aan het achterstallig onderhoud, nooit meer laten zien en was ook niet telefonisch te bereiken.

Ik schrijf een bezwaarschrift aan de gemeente en ga naar een advocaat, die erin slaagt niet Van Dijk maar een andere inspecteur, ene Man naert, de woning te doen inspecteren. Ik zeg deze advocaat, gezien het voorgevallene, t.z.t. schadevorderingen te willen eisen van de gemeente, wat de advocaat weigert te doen met de woorden "dit is Amerika niet". Ik ontlast hem van z'n opdracht (het is juist in de tijd dat Nederlandse advocaten elkaar cocaine-handelende clienten blijken af te snoepen vanwege de zeer grote financiele voordelen die het verdedigen van cocaine-handelaars biedt) en tref Mannaert dus eind december 1990 zonder advocaat. Mevr. Tromp en ik hebben ondertussen blikken platen voor de gaten in de schoorsteen gemonteerd.

Mannaert weigert de gaten hierachter in ogenschouw te nemen; hij weigert de schoorsteen behoorlijk te inspecteren; hij weigert over het verleden te praten; hij weigert kritiek op Van Dijk - een ondergeschikte - aan te horen; en hij weigert de zaak schriftelijk te behandelen. Ik heb onder tussen de eerste relapse gekregen als gevolg van het vele geloop waartoe ik gedwongen ben, en mijn gezondheid wordt weer een stuk slechter. Ik lig nu 's nachts urenlang wakker van een combinatie van spierpijn en rheumatische pijn, zoals ik die ook 8 jaar eerder gehad heb. De enige oplossing is pijnstillers, en zowel mijn huisarts als ik voelen daar weinig voor, omdat dat verslavend is; ik zal zolang ziek ben; en het einde zoek is als je begint met verslavende middelen.

Aangezien ik bijzonder veel last heb van de terrassen besteed ik daar in feite meer moeite aan, met hetzelfde resultaat: niets - de ambtenaren weigeren iets te doen, en de politie beweert dat "B&W beslist over uw nachtrust" en zegt ook niets aan de vergunningen te doen, ook niet tegen cafe "De Uitrit", recht tegenover me, waarvan de uitbater bij gelegenheid geluidsboxen buiten neerzet wanneer hij dat leuk vindt. Als ik daarover klaag bij de politie beweert deze dat de eigenaar van "De Uitrit" een bijzondere relatie met een wethouder onderhoudt en dat de politie daarom niets kan doen.

Ik ga in october op aanraden van diverse ambtenaren, waaronder Blok van de "voorpost Jordaan" en Blommestein van vergunningen, die beiden toegeven dat er grote geluidsoverlast is aan de kop van de Elandsgracht maar beweren daar zelf niets aan te kunnen doen, met het verhaal over de wethouder opnieuw persoonlijk naar het politie-bureau Lijnbaansgracht.

Een adjudant Uitdewilgen nodigt mij uit voor een persoonlijk gesprek. Dat vindt plaats in october met adjudant Uitdenwilgen en diens assistent en met brigadier Takens. De heren zijn beleefd maar zeer nietszeggend. Zij bestrijden de geluidsoverlast niet maar zeggen daar "wegens personeels tekort" niets aan te kunnen doen. (Ik merk niet op wat ik wel denk, nl. dat de gemeentepolitie niet te beroerd is te demonsteren voor hun eigen inkomen, maar klaarblijkelijk wel te beroerd is te demonstreren omdat ze hun werk en dus hun plicht in het geheel niet behoorlijk kunnen doen.) En de gaten in de schoorsteen vallen, naar hun zeggen, niet onder hun competentie maar die van de brandweer en de BWD, terwijl niet zij verantwoordelijk zijn voor het gedogen van de drugshandel maar B&W. Zij verwijzen mij naar de afdeling Algemene Juridische en Bestuurszaken (AJBZ) op het gemeentehuis en dat was weer dat.

De ambtenaren Blommestein en Blok hadden mij hier ook al naar verwezen, in de beste kastje-muur traditie, en ik bel dezelfde dag met de AJBZ. Ik krijg een ambtenaar mr. Giske aan de lijn die mij verteld niet verantwoordelijk en niet aansprakelijk te zijn en niets te kunnen doen. Zie bijlage 7 voor dat gesprek.

N.a.v. de plaatsing van een standbeeld voor de vulgaire braller Johnny Jordaan recht voor m'n deur waar ik nog meer geluidsoverlast van verwacht en wat in mijn ogen een uiting van extreme vulgariteit en cultureel verval is in een stad zonder behoorlijke gedenktekens voor tal van Amsterdammers die werkelijk wat gepresteerd hebben richt ik een lang bezwaarschrift aan B&W waarin ik in ga op alle aspecten van mijn woonsituatie.

 

 

Begin 1991 : B&W blijkt de rapportering van Van Dijk te geloven en, achteraf, ook geloof te hechten aan het rapport van Man naert, dat beweert dat er "op het eerste oog" niets aan de hand is. Zij berichten mij dat GECENSUREERD en Van Dijk voor 2 maart langs moeten komen om ... de schoorsteen open te hakken om te kijken of er gevaar is. Mijn buurvrouw en ik vinden dit totaal krankzinnig: Dezelfde mensen waren het er begin 1989 over eens dat er gevaar was en wat eraan moest gebeuren. Hoe het zij: GECENSUREERD komt niet opdagen voor 2 maart. Ondertussen heb ik opnieuw een relapse.

Vanwege de verdere geluidsoverlast rondom het geplande standbeeld van de volksheld van het vulgus waar ik voor vrees heeft mijn advocaat een proce dure bij de Raad van State aangespannen. De gemeente blijkt op de vrijdag voor de maandag waarop dat proces plaats zou vinden de griffie van de rechtbank tot annulering van de rechtszaak bewogen te hebben met het argument dat er geen enkele officiele beslissing inzake het monument is zodat er geen basis zou zijn voor een rechtszaak. Op de dinsdag na de maandag maakt de gemeente vervolgens de beslissing, en Van Thijn komt de dag daarop het monument onthullen - in tegenspraak met de wet, want volgens de beslissing zou er meer tijd verstreken hebben moeten zijn. Van Thijn onthult dus een stuk grofvuil dat de straat staat te verontreinigen. Ik bel de hoofdcommissaris van politie met het verzoek Van Thijn te verhinderen grof vuil te onthullen maar krijg namens deze te horen dat "de burgemeester is de baas van de commissaris dus de commissaris zal zeker niets doen wat de burgemeester niet wil."

In februari ontvang ik een brief van de afdeling AJBZ die reageert op mijn bezwaarschrift en uit leugens en irrelevanties bestaat, en waaruit blijkt dat B&W dezelfde ambtenaren die al jaren gelogen hebben over de gaten in de schoorsteen te belasten met onderzoek naar de vraag OF er gaten in de schoorsteen zitten door .... de schoorsteenmantel open te hakken, zodat alle evidentie van gaten voorgoed verdwijnt. Niet alleen dat: Onder de brief staan 4 gekrabbelde en onleesbare handtekeningen en geen enkele naam.

Met een slimmigheidje kom ik erachter dat de voornaamste ondertekenaar van dit document een mr. Lisser van AJBZ is, en bel hem op. Ook hij beweert "geen verantwoordelijkheid en geen aansprakelijkheid te hebben: Zie bijlage 6.

Ik schrijf ook nog een bezwaarschrift tegen de plaatsing het Johnny Jordaan monument, waar ik tot op de dag van heden geen antwoord op heb ontvangen.

 

 

Voorjaar 1991: Mijn gezondheid wordt steeds slechter, maar uiteindelijk krijg ik in mei een medische urgentie-verklaring voor een andere woning vanwege ME. Ik krijg opnieuw een relapse en heb voortdurend pijn; ben voortdurend dood- en doodmoe; en lig iedere nacht vele uren wakker vanwege een combinatie van terras-overlast, spierpijn en rheuma tische pijn. Ik kan verder niets anders, en kan een kort geding tegen de huisbaas niet door laten gaan vanwege mijn zeer slechte gezondheid. Ik heb teveel pijn en te weinig energie.

Omdat ik voortdurend niet kan slapen; mijn gezondheid steeds slechter wordt en ik ondertussen buiten mijzelf ben van woede en wanhoop blijf ik bellen naar het gemeentehuis met de vraag wie in jezusnaam verantwoordelijk is voor deze volstrekte waanzin. Men verwijst mij naar mevr. mr. Sarruco, een zwarte vrouw die het hoofd is van de afdeling Orde en Veiligheid.

Mevrouw Sarruco is minder onbeleefd en een stuk intelligenter dan de modale ambtenaar, maar ook zij beweert niets te "kunnen" (lees bij ambtenaren altijd: willen) doen, en bezweert mij dat Van Thijn een groot gelover en uitdrager is van de stelling dat alle mensen gelijkwaardig zijn - iets waar zij, als zwarte vrouw, klaarblijkelijk ook zeer voor geporteerd is. Als ik haar uitleg dat daar logisch uit volgt dat zij, Van Thijn en ik daarmee gelijkwaardig zijn met zowel Hitler als Einstein - "Van Thijn is een mens, mevrouw Sarruco. Hitler was een mens. Alle mensen zijn gelijkwaardig, volgens Van Thijn. Ergo, mevrouw Sarruco, en ik kan er ook niets aan doen en meen zelf dat niet alle mensen gelijkwaardig zijn, zoals ik het bijv. minderwaardig vind mensen op grond van hun ras te discrimineren, volgt strikt logisch uit Van Thijn's woorden dat Van Thijn gelijkwaardig is met Hitler." - en krijg ik als antwoord dat ik "moet weten dat de logika soms niet geldt en dat 1 soms gelijk 0 is". Deze meester in de rechten heeft kennelijk nooit gehoord van een reductio ad absurdum en is zich evenmin bewust hoezeer zij met haar universele menselijke gelijkwaardigsheidswaanzin en ontkenning van de logika de totalitaire ideeen van Stalin en Mao uit draagt ("all are equal but some are more equal than others" in Orwell's schitterende parodie van de essentie van de redenering), zoals Van Thijn dat ook al vele jaren doet. (Nee, niet opzettelijk: Daar is de man veel te dom en onbeschaafd voor. Hij zal wel werkelijk menen wat ie zegt, maar politici van zijn competentie zijn de voornaamste stemmingsmakers voor de Centrum- partij en Nieuw Rechts, die echt geen kans zouden hebben als politici in meerderheid integer en competent zouden zijn en geen evidente malafide zakkenvullers.)

 

 

Zomer 1991: Mevr. Tromp en ik hebben ondertussen fotoos gemaakt van de gaten in de schoorsteen. Ik maak daar fotocopieen van en ga daarmee weer eens naar het politie-bureau Lijnbaansgracht, overigens niet vanwege de fotoos maar omdat enkele weken eerder de toenmalige uitbaters van de drugshandel vlak voor hun zogenaamde "coffeeshop" met diverse kiloos heroine en cocaine zijn gearresteerd. Ik vraag adjudant Uitdewilgen te spreken, die indertijd, in october 1990, geen onredelijke indruk op me maakte, maar krijg te horen dat deze er niet meer werkt. Dan vraag ik naar brigadier Takens waar ik indertijd al minder van onder de indruk was, zoals deze kennelijk van mij.

Het is 8 juli en warm weer en als Takens op komt dagen - "Lammert, ken je effe beneden komen" - val ik bijna om van verbazing en schiet ik net niet in de lach. Takens is een type als Ted de Braak, met een overeenkomstige martiale snor en hoofd. Dat Braak-hoofd verschijnt, in het politiebureau, in een felrode korte broek met daarin een zeer prominent lid en een T-shirt met daarop de woorden "I lost my heart in Amsterdam". Het is geen ponem, zoals ze in Amsterdam zeggen, en al helemaal niet voor een brigadier van politie.

Omdat ik bijna in lachen uitbarst is mijn openingszin "And I lost my health in Amsterdam" wat niet bijdraagt tot de goede verstandhouding. Hoe het zij, Takens herinnert zich nog heel goed wie ik ben. Ik vraag hem of hij weet of de uitbaters van de in mijn woning inpandige coffeeshop met diverse kiloos heroine en cocaine voor de deur gearresteerd zijn.

Takens' antwoord is "Dat is ambtsgeheim", wat ik kwalijke onzin vind, maar zo beleefd ben niet te zeggen. Ik toon hem de fotoos van de gaten in de schoorsteen; leg de hele zaak voor de zoveelste keer uit; vertel hem over de moorddreigingen van een drugshandelde voorganger van de drugshandel; en vraag hem wat de gemeentepolitie voor me kan doen.

Antwoord: "De politie van Amsterdam doet niets voor u". Nu, dat wist ik al lang, maar voor de duidelijkheid vraag ik hem nogmaals wat ik moet doen als ik weer met moord bedreigd zou worden door drugshandelaars, en of ik dan soms met benzine-bommen moest gaan gooien bij gebrek aan politie- bescherming. Antwoord: En dat was dan weer dat.

 

 

"Muhneer, de politie van Amsterdam doet niets voor u. U doet maar wat u niet laten kan. Wij doen niets voor u."

 

Najaar 1991 : Vrij snel na het begin van het stookseizoen begint het in de woning van mevr. Tromp weer naar gas te ruiken. Zowel zij als ik betalen geen huur meer omdat we de rechter willen laten beoordelen of wij liegen of dat de BWD-inspecteurs liegen over de gaten in de schoorsteen (NB dat de positie van de BWD nog steeds is dat wij liegen c.q. dat "als het al zolang levensgevaarlijk is dan kan het nog best een tijdje levensgevaarlijk blijven". Er is weer een andere drugshandelaar, en als ik deze iets vraag over zijn relaties met GECENSUREERD word ik opnieuw met moord bedreigd. Deze keer ben ik brutaal genoeg daar een bandopname van te maken. Mevr. Tromp, met regel matig opnieuw een gaslucht in haar woning, besluit te vluchten naar een andere woning, die zij voor veel geld huurt. Zie bijlage 5.

 

 

Begin 1992 : Een advocaat slaagt erin de BWD te bewegen de schoorsteen te inspecteren. Wie verschijnen? De kwaadwillige leugenaars Mannaert en Van Dijk, met als resultaat het zogenaamde "Proces Verbaal" van Mannaert en Van Dijk dat vrijwel volledig uit leugens en misleidingen bestaat, en er alleen toe dient Mannaert, Van Dijk en de directie van de BWD zoveel mogelijk schoon te wassen. De schoorsteen blijkt opnieuw ingestortte zijn, en ik haal tien stenen uit het gat, die tesamen een behoorlijke prop vormen en zeer goed verklaren waarom het op 2 hoog naar gas ruikt en waarom de kachel daar nauwelijks behoorlijk brandt. Ik vlucht met hulp van mijn medische urgentienaar een woning die ik onder normale omstandigheden nooit geaccepteerd zou hebben, en schrijf in de maanden daarna, voortdurend geplaagd door pijn, moeheid, en rheumatische gewrichtspijnen in mijn handen dit bezwaarschrift.

Ik heb ondertussen sinds 1977, toen ik naar Nederland remigreerde om te studeren, een minimum inkomen van ofwel een studie-lening van ca. 80% van het bijstands-minimum ofwel een bijstandsuitkering. Ik ben ziek sinds januari 1979. Er zullen zeer weinig Nederlanders zijn met een even gering inkomen over de afgelopen 15 jaar, en ik vraag een verhuis-subsidie voor invaliden.

Het blijkt dat BWD-directeur Vos persoonlijk over deze zaak beslist en mij voor het eerst sinds ik daarom vroeg in de zomer van 1990 een persoonlijk ondertekende brief schrijft. BWD-directeur Vos blijkt de GMD opdracht te hebben gegeven te onderzoeken of mijn huidige woning (waar ik net naar toe gevlucht ben) belemmerend is voor mijn gezondheid maar stelt in het klaar blijkelijke besef boven de wet te staan vervolgens "... concludeer ik dat de door u verlaten woning, in ergonomisch opzicht, geschikt was in relatie tot uw lichamelijke gesteldheid. Om bovengenoemde redenen heb ik beslis u niet in aanmerking te brengen voor een tegemoetkoming in de verhuis- en inricht ingskosten."

Ik ben dus verhuisd, en met zeer grote moeite, met als gevolg weer meer pijn, van de extra bijstand die ik krijg om medicijnen te kopen. Mijn beroepschrift tegen de beslissing van deze man, die er kennelijk op uit is mijn leven zoveel als maar in z'n macht is te ruineren, omdat "de toon" van mijn brieven hem niet aanstaat (zie Art. 1 en 7 van de Grondwet) gaat als bijlage 8.

 

 

Colofon:
Geschreven in mei 1992. Sindsdien herhaaldelijk ingediend bij verschillende Amsterdamse ambtenaren, met het verzoek het aan B&W te geven of zenden. In alle gevallen kreeg ik het terug.

Gezien de geschetste feiten en omstandigheden (ik krijg drie jaar lang geen bescherming tegen moordzuchtige harddrugshandelaars, die kennelijk beschermd worden door B&W van Amsterdam en/of de Amsterdamse gemeente-politie) hecht ik eraan het volgende mee te delen:

De huidige (anno 1997) uitbaters van de zgn. "coffee-shop Johnny" (Elandsgracht 3, Amsterdam) zijn bijzonder nobele, edele, goedwillende zowel moreel als intellectueel hoogbegaafde en hoogstaande lieden, minstens gelijkwaardig met professor-burgemeester-doctorandus Ed van Thijn (hen - o.a. - persoonlijk bekend van zijn onthulling van de door Ed zo zeer beminde Volkszanger Johnny Jordaan, recht voor hun deur, vanwaar de naam "coffeeshop Johnny") die nog nooit een vlieg hebben kwaad gedaan, en nooit enige handeling plegen, gepleegd hebben, of zullen plegen, zonder uitdrukkelijke instemming van het College van B&W van Amsterdam, of in tegenspraak met "de idealen van de Februari-staking" en het Handvest van de Verenigde Naties (afgezien van drugshandel, natuurlijk, want dat mag, in Amsterdam, van de burgemeester). Maar professor doctorandus Van Thijn gelijkwaardiger, nobeler, edeler, begaafder, prachtiger, en in Nederland, door Nederlandse bestuurders, hoger gewaardeerde menselijker lieden dan Amsterdamse drugshandelaars zijn er niet in Nederland.

Laat ons, als rechtgeaard Nederlanders, trots zijn op onze Nationale en Internationale Drugshandel, die mede dankzij de heldhaftige, vastberaden, standvastige, ZEER principiele inzet van professor-burgemeester-wonder-doctorandus Ed van Thijn in de laatste 12 jaar is uitgegroeid tot Amsterdam's machtigste, grootste en kapitaal-krachtigste industrie, met een groot toeristisch potentieel, en met de meest geloofwaardige moorddreigers, messentrekkers, smokkelaars, huurmoordenaars en overige vakmensen, bovendien vrijwel allemaal uit de laagst opgeleide regionen van de bevolking, dus ernstig behoeftig aan onze socialistische steun voor de achtergestelden en kansarmen in Onze Democratische Rechtsstaat, en overigens zonder twijfel allen gelukkig PvdA-stemmer.

In ditzelfde verband hecht ik eraan te verklaren dat - zolang commissaris Nordholt politie-commissaris van Amsterdam is - ALLE Amsterdamse drugshandelaars, inclusief de drugshandelaars die "van allochtone afkomst" zijn, minstens zulke prachtmensen als Nordholt zelf en zijn partij-kameraad professor drs. Ed van Thijn zijn, en dat ik persoonlijk, in mijn huidige woonomstandigheden, en sinds het Van Traa-rapport, alles en iedereen in Nederland, en vooral moordzuchtige harddrugshandelaars, gedoog: allemaal gelijkwaardigen van professor burgemeester doctorandus Van Thijn; allemaal van een even verbluffende menselijkheid als hij - al is mijn dringende verzoek aan hen om zich voortaan bij de families Van Thijn en/of Nordholt inpandig te vestigen, en niet meer bij mij. En geloof me, dealend Nederland, als jullie het niet allang wisten: Bij socialistische bestuurders en politie-commissarissen is veel meer te halen dan bij een niet-socialistische armoed-zaaier en dwars-ligger als ik.

Ik dank u, o almachtige drugsmaffia, ook uit naam van de Nederlandse rechtsstaat, voor uw bijdrages aan mijn welzijn, en aan het welzijn van uw bijzonder principiele vriend professor burgemeester doctorandus Ed van Thijn, handelaar in drugs en idealen van de Februari-staking, en waarachtig steun en toeverlaat van alle zo onrechtvaardig, onmenselijk, schandalig gediscrimineerde Amsterdamse (kapitaalkrachtige) dealers in hard en soft drugs.

 

 

 

Opmerkingen november 1999:

1.    De titel van "Proces-Verbaal BWD 32/0449 BWT 1990" is al een grove leugen: Mijn eerste bezwaarschrift dateert van 1990, maar deze serie leugens in het zogeheten "Proces Verbaal", opgesteld door dezelfde buro-fascisten die 3 jaar ontkenden dat er gaten in de schoorsteen zouden zitten, zelfs na ze zelf gezien te hebben, dateert uit 1992.

2.    Het "Proces-Verbaal" zelf veronderstelde en veronderstel ik bekend bij de Gemeente Amsterdam: ze heeft het zelf opgesteld.

© Maartens@xs4all.nl

 

 

 

 

 

 

GECENSUREERD - De betrokken huisbaas heeft in 12 januari 2006 onder bedreiging met "juridische stappen", ongetwijfeld door verstandige mensen in Amsterdam, waar ieder jaar vele drugsmoorden plaatsvinden, te lezen als "Als u iets doet wat ons niet bevalt laat ik je vermoorden" (zoals zijn inpandig gevestigde harddrugshandelaars vijf keer deden) gesommeerd dat zijn naam verwijderd wordt. De jaaromzet in illegale drugs in Amsterdam bedraagt vele miljarden; er wordt veel gemoord door professionals; en alleen politici krijgen bescherming of bewakers. Hulde aan Cohen, Patijn en Van Thijn, onder wie de Amsterdamse illegale drugshandel minimaal 25*19 = 475 miljard guldens = 235 miljard euros heeft omgezet de laatste 25 jaar, in soft en hard drugs. De betrokken huisbaas bestrijdt het gestelde niet - hij wil alleen dat zijn naam er niet bij staat. Zie het Van Traa-rapport.

20-I-2006