ME Buromedisch                                                               
                                                         0: Vier uitgangspunten en één vordering

 

"Man is wicked and unhappy; everywhere prisons, hospitals, gibbets and beggars; history, properly speaking, is nothing but a collection of the crimes and misfortunes of mankind."
  -- Pierre Bayle

The interconnection between sadism, masochism, success worship, power worship, nationalism and totalitarianism is a huge subject whose edges have barely been scratched, and even to mention it is considered somewhat indelicate....
  -- George Orwell

All power corrupts, and absolute power corrupts absolutely.
  -- Lord Acton

*** ONDER CONSTRUCTIE ***

Inleiding bij Buromedisch:

1. Mijn kwaliteiten
2. Mijn situatie sinds 21 jaar
3. Mijn fouten gedurende 32 jaar
4. Mijn huidige positie


1. Mijn kwaliteiten

 

 

 

FACULTEIT DER MAATSCHAPPIJ- EN GEDRAGSWETENSCHAPPEN

Afdeling Psychologie

Roeterstraat 15
1018 WB Amsterdam
Tel. 020 525 6228

Amsterdam
31 mei 2002

 

Programmagroep Psychologische Methodenleer
Contactpersoon: Prof.dr. P.C.M. Molenaar
(..)

 

L.S.

Hierbij wil ik u het volgende verzoek voorleggen. Drs. Maarten Maartensz bereidt een proefschrift voor onder mijn begeleiding. Hij is een begenadigd mathematisch logicus die op dat gebied, alsmede op aanverwante gebieden (zie hiervoor zijn website), uitstekend wetenschappelijk werk verricht. Ik verwacht derhalve veel van zijn promotieonderzoek. Helaas is de heer Maartensz behept met een slopende kwaal, die het hem gedurende lange perioden onmogelijk maakt om normaal te functioneren. Sinds hij orthomoleculaire middelen gebruikt heb ik kunnen vaststellen dat hierdoor de meest kwalijke effecten van zijn kwaal worden getemperd. Ik wil u derhalve dringend verzoeken om de heer Maartensz een financiële vergoeding te doen toekomen opdat hij zijn promotieonderzoek zal kunnen voorzetten. Ik ben graag bereid tot enig aanvullend commentaar.

Hoogachtend,

Prof.dr. P.C.M. Molenaar
Hoofd Programmagroep Psychologische Methodenleer UvA
Hoofd Programmasubgroep Cognitieve Ontwikkelingspsychologie UvA


2. Mijn situatie sinds 21 jaar

Hier is mijn situatie sinds 21 jaar, dankzij de Gemeente Amsterdam en de Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam:
 

Mijn vader overleefde bijna 4 jaar Duitse concentratiekampen als veroordeelde 'politieke terrorist', en kon daarna nog een familie stichten, waarin ik als oudste zoon geboren werd, en 20 jaar werken als bouwvak-arbeider, waarna hij gepensioneerd werd met een verzetspensioen, en hij organiseerde met het Sachsenhausen-comité in de laatste 20 jaar van zijn leven tentoonstellingen over het verzet, de kampen, en het gevaar van heropkomend fascisme, die uiteindelijk uitmondde in de zogenaamde Nationale Verzetstentoonstelling, die vele keren in vele plaatsen, zoals het Koninklijk Paleis op de Dam en de Dom te Utrecht, gestaan heeft, en waarvoor mijn vader, vlak voor zijn dood, op het stadhuis van Amsterdam, geridderd is;

Ikzelf overleefde bijna 4 jaar, als niet-erkende invalide met ME, geluidsoverlast, moordbedreigingen, terreur en een vergassing waar ik net niet aan overleed, wonend boven een harddrugshandel vermomd als coffeeshop, met vergunning van burgemeester Van Thijn voor het raam om in drugs te handelen, en ben in hetzelfde jaar als ik vergast werd voor de derde keer van de Gemeentelijke Universiteit verwijderd vanwege "uw uitgesproken ideeën", en heb sinds dat jaar, en na nog 3 jaar terreur en overlast, waarin mijn toch al niet goede gezondheid radikaal geruïneerd zijn, voortdurend pijn, en ben ook al 20 jaar klagend over de terreur, de vergassing, en de verwijdering, bij zowel de gemeente Amsterdam als de gemeentelijke UvA, en krijg al 20 jaar geen antwoord: Men is systematisch en universeel persoonlijk onaansprakelijk en persoonlijk onverantwoordelijk bij de gemeente Amsterdam en de UvA - en ik heb geen familie kunnen stichten, heb de diepste legale armoede geleden, heb geen enkele hulp gekregen, heb zelfs geen enkel antwoord gekregen, behoudens dat ik geen antwoord krijg vanwege mijn taalgebruik, dat dusdanig "grievend en/of beledigend" zou zijn dat het Amsterdams burgemeesters en wethouders ontslaat van de plicht de Nederlandse wet te handhaven, gelijk als in het geval van gedoogde soft- en harddrugshandel (want de gemeente-politie van Amsterdam weigerde ook daartegen mijn klachten in behandeling te nemen), en ik mocht ook, ondanks mijn bewezen en erkende briljante verstand, niet promoveren, en werd door de GGD en namens B&W naar het Leger des Heils verwezen toen een vooraanstaand universitair professor (sindsdien geëmigreerd) daar om vroeg.

In een land en een stad waarin dat mogelijk is, wil ik niet leven, en geen belasting betalen: Ik wil hier weg.

Omdat mijn gezondheid kennelijk voorgoed en volledig geruïneerd is boven genoemde drugshandel, heb ik daar een aanzienlijke schadevergoeding voor nodig, was het alleen maar om mij een pensioentje te verzorgen als Jo Ritzen, één van de integere ruïneerders van het onderwijs, of als Bob de Hon, die mij van de universiteit liet verwijderen vanwege mijn kritiek op de ruïnering van het onderwijs.

Het probleem is echter dat ik al 20 jaar, sinds ik mij persoonlijk met mijn klacht wendde tot de persoonlijke portier van drs. Ed van Thijn, burgemeester uit naam van de Februaristaking, die mijn ouders ontmoet heeft, en die nogal wat te danken heeft aan de tentoonstellingen waarvoor mijn vader geridderd is op het stadhuis van Amsterdam, eenvoudig geen antwoord krijg op mijn klachten, hoe ik zo ook stel, gemoduleerd in welke beleefdheidsfrases ook.


3. Mijn fouten gedurende 32 jaar

A. Mijn fouten op de Nieuwe Keizersgracht in een studentenwoning

Tussen 1981 en 1984 zijn mijn ex en ik 3 jaar geterroriseerd in een studentenflat van de SSh van de Unoversiteit van Amsterdam door een inpandige waanzinnige. Niemand deed iets tegen deze gek, want hij leefde naast de woning van mijn ex en ik, terwijl ik het iedereen gevraagd heb: De huismeesters; de SSh; het College van Bestuur; de mede-bewoners, en de gemeente-politie. De laatsten lieten mij en de gek grijnzend van genot weten ca. 1982

Wij kom'n pas als de lijk'n al over de vloer'n ligg'n want alle Amsterdammers benn'n klootzakk'n.

Het waren namelijk twee Grunningse agenten.

Ik dacht: Ik krijg jullie wel, want ik leef in een rechtsstaat, protesteerde en won mijn zaak voor de rechter, die het College van Bestuur van de UvA en de uitvoerende partij daarvan de SSh in gebreke stelde.

Sindsdien - 1984 - worden mijn brieven, telefoontjes en mails over deze kwestie systematisch niet beantwoord, en ikzelf bij gelegenheid geschoffeerd en beledigd: Ik ben maar een invalide zonder geld, immers.

B. Mijn fouten aan de UvA

Tussen 1977 en 1993 heb ik constant geprotesteerd tegen zowel de inhoud als de vorm van het universitair onderwijs dat ik ontving bij de studies filosofie, psychologie en Noors.

Ik was het oneens met het aan de universiteit wijd verspreide postmoderne relativisme van waarheid en moraal, tegen het dogmatische neo-marxistische gedachtengoed wat er heerste, tegen universitaire ontwikkelingsplannen die expliciet als hoofddoel hadden, van 1982-1987 dat

"de universiteit bestaat om de belangen van de vakbewegeing, de vrouwenbeweging en de milieuwbeweging te dienen" (Universitair Ontwikkelingsplan anno 1982, aangenomen in de Universiteits-Raad)

en ik protesteerde tegen het armzalige onderwijs dat mij en alle anderen verstrekt werd, bovendien in de grote meerderheid van de gevallen zwaar links ideologisch van toon en inhoud, en protesteerde tegen de belachelijke universitaire bestuursvorm van sovjet-vorm: Een universiteit waar van 1972-1995 de macht feitelijk in handen was van raden (universiteits-raden en faculteits-raden) die feitelijk beheerd werden door linkse carrieremakers van de CPN, PSP en PPR, later Groenlinks en van de PvdA.

Hierin stond ik niet geheel alleen, want ik richtte een studentenpartij op, de NASA - Nieuwe Amsterdamse Studenten-Associatie - geheten, die met één zetel in de Universiteits-Raad werd gekozen in 1982, maar bevond me wel in een kleine minderheid.

Volgens de grote meerderheid, onmiddellijk vanaf 1977 toen ik bij de studie filosofie verklaarde veel meer in Peirce en analytisiche en wetenschaps-filosofie geintereseeerd te zijn dan in Marx - overigens zonder mijn eigen communistische en verzetsachtergrond ooit publiek aan de grote klok te hangen, gedeeltelijk omdat mijn ouders nog leefden en gedeeltelijk uit diepe verachting voor het niveau van de overgrote meerderheid van studenten en stafleden van de UvA en hun doen en laten, dat alleen om fanatiek ideologisch links gedram en de eigen carrieres en opgang, of soms die van hun eigen politieke partij, in het geval van moreel geinspireerden, draaide - was ik "een fascist", "zoiets als een fascist", of gewoon "een smerige" dan wel "een vuile" "fascist".

Deze diskwalificatie gold als volkomen vanzelfsprekend, en bijna iedereen die student en zichzelf als links beschouwde of althans presenteerde deed er aan mee, op basis van de overweging dat wie niet voor hen tegen hen was, en wie tegen hen was eigenlijk een soort fascist was.

In 1983 werd ik van de UvA gewerkt door het College van Bestuur, in samenhang met de situatie in de studentenflat met de moorddreigende inpandige gek: Ik had publiek gezegd in de Universiteits-Raad dat het College van Bestuur (CvB) - Cammelbeeck, Poppe, De Hon - wettelijk verplicht was jaarrekeningen over te leggen, ieder jaar, wat ze opzettelijk nalieten met de meerderheids-steun in de UR van de Asva en de fractie Progressief Personeel, wat het allemaal niet wettig maakte.

De voorzitter van het CVB, Cammelbeeck, weigerde daarna met me te praten of iets voor me te doen, en hoopte me van de universiteit te verwijderen via het proces dat hij met de SSh tegen mij voerde vanwege mijn weigering de huur te betalen in verband met de moorddreigingen van de inpandige gek, waartegen ik meende dat de SSh mij moest beschermen.

De rechter gaf me gelijk in 1985, maar de UvA weigert mijn klachten in dit verband sinds die tijd zelfs maar te beantwoorden.

In 1987 bleek dat het College van Bestuur (CvB) van Cammelbeeck, Poppe, De Hon 20 miljoen gulden van de UvA-rekeningen onnaspeurlijk had doen laten verdwijnen. Niemand aan de UvA deed er wat aan of zei er wat van.

Ik moest de UvA verlaten in 1983 wegens mijn geruineerde gezondheid en de rechtszaak, maar kon in 1984 terugkomen. Het CvB van de UvA werkte me er weer af door mijn inschrijving op te houden tot vlak voor het eind van het studiejaar, zodat ik geen studielening meer kreeg, en op moest houden met studeren. Mijn post en telefoon hierover werd niet of honds onbeschoft afgehandeld.

Het lukte mij weer terug te komen aan de UvA, nu als deeltijd-student bij psychologie en filosofie (in allerbei waarvan ik ondertussen een kandidaatsdiploma had gehaald), invalide en met een bijstandsuitkering.

Ik ging door met protesteren tegen het niveau van het onderwijs, werd gevraagd voor een toespraak tot studenten en docenten filosofie in mei 1988 omdat mij Nederlands zo goed en mijn ideeën zo zinnig zouden zijn, las 39 vragen voor, en werd als dank voor de derde maal van de UvA verwijderd, deze keer bij filosofie, en wel als "een vuile fascist" en "een terrorist" (dat laatste kennelijk - ik heb het de bruller, die tegenwoordig vast professor aan de UvA is, niet gevraagd - vanwege mijn vermogen discussies te winnen).

Sindsdien - 1988 - worden mijn brieven, telefoontjes en mails over deze kwestie systematisch niet beantwoord, en ikzelf bij gelegenheid geschoffeerd en beledigd: Ik ben maar een invalide zonder geld, immers.

C. Mijn fouten boven de harddrugshandel

Tussen 1988 en 1992 heb ik vier jaar lang moeten leven boven een harddrugshandel vermomd als coffeeshop, inpandig gevestigd zonder mijn toestemming en zonder mij of mijn buren daarin te kennen door burgemeester Ed van Thijn, een oppervlakkige bekende van mijn ouders, omdat mijn vader bijna vier jaar concentratiekamp had overleefd vanwege zijn verzets-activiteiten, en na de oorlog de voornaamste organisator was van de tentoonstelling van het Sachenhausen-comité over eertijds en herlevend fascisme, die uiteindelijk de Nationale Verzetstentoonstelling werd, waarvoor mijn vader, vlak voor zijn dood in 1980, geridderd is op het stadhuis van Amsterdam.

Deze harddrugshandelaren bedreigden mij met moord als ik klaagde over hun gigantische geluidsoverlast in deze woorden

"Als je iets doet wat ons niet bevalt, dan vermoorden we je"

De huiseigenaar, kennelijk een harddrugshandelaar, en overigens een kleine scharrelaar, en zoon van een NSB'er liet de schoorsteen instorten, hetzij opzettelijk, hetzij door incompetentie, hetzij door een opzettelijke combinatie van beiden, en mijn toenmalige vriendin en ik zijn op het uiterste nippertje niet vergast in september 1988, door koolmonoxide en door de zeer bouwvallige staat van de woning.

Ik dacht: Ik krijg jullie wel, want ik leef in een rechtsstaat, protesteerde en werd vier jaar lang systematisch geschoffeerd en uitgelachen door geheel burokratisch en bestuurlijk Amsterdam: De drugscorrupte Bouw- en Woningdienst verklaarde dat ik een leugenaar was; geen ambtenaar - niet van BWD, niet van de politie, niet van de brandweer, niet van de GGD, niet van de Bestuursdienst van Amsterdam - wenste te langs te komen om de ingestorte schoorsteen met in september 1988 uitgehakte gaten om vele zakken puin te verwijderen zelfs maar te bekijken.

Sindsdien - 1984 - worden mijn brieven, telefoontjes en mails over deze kwestie systematisch niet beantwoord, en ikzelf bij gelegenheid geschoffeerd en beledigd: Ik ben maar een invalide zonder geld, immers.
 

4. Mijn huidige positie

 

 


 

Het resultaat hiervan was deze brief van de Amsterdamse Ombudsman, die evident een drugscorrupte menselijke dégeneré is: OmbudsDrugsTerrorist van Amsterdam.

Aangezien het personeel van deze instelling precies wist wie ik ben, wie mijn vader en moeder waren, en wat voor fascistische schoft de vergassende beestmens Ed van Thijn feitelijk is, ga ik er vanuit dat dit een welbewuste poging van de Amsterdamse Ombudsman + personeel is, wetende van mijn depressiviteit, armoede, en voortdurende pijn, om mij welbewust de zelfmoord in te drijven.

De achtergrond is waarschijnlijk de psychopathologie van de beestmens Ed van Thijn: Deze Amsterdamse harddrugshandelaars-vriend kreeg eind 1988 te horen van zijn persoonlijke portier en zijn verdierlijkte kennelijk bijzonder graag vergassende voorliegster Oostveen, dat zijn eigen harddrugshandelaren, met zijn eigen handtekening op zijn eigen vergunning gelijkvloers gevestigd in het krot waar ik moest wonen, de oudste zoon van een Amsterdamse verzetsheld, die Van Thijn persoonlijk ontmoet had, veelvuldig en zeer geloofwaardig met moord hadden bedreigd en hadden gepoogd te doen vergassen, en daar bijna in geslaagd waren.

In plaats van dat deze verdierlijkte grage dienaar van de harddrugsterroristen illegale handel vanuit zijn eigen woning laat plaatsvinden, aan de Van Breestraat 10, of inpandig bij een Amsterdamse wethouder of gemeenteraadslid, of gewoon zijn wettelijke plicht doet en de zaak uitzoekt en de drugshandel sluitis sindsdien sinds 21 jaar de totale Amsterdamse gemeentelijke burokratie voor mij niet te bereiken; wordt niets voor mij gedaan; krijg ik opzettelijk geen enkele hulp bij 32-jarige erkende invaliditeit; heb ik nu sinds 16 jaar geen wasmachine, en sinds 8 jaar geen bed, want ook die kosten moet ik zelf ophoesten van mijn armoede, waarna de verdierlijke sadisten van de gemeente Amsterdam, wellicht nog voor mijn 100ste, zullen gaan beslissen of, en zo ja wanneer, ik welk deel van mijn kosten voor een wasmachine, eventueel terug zou krijgen: ZO is dat mij eind 2007 nog exact verklaard door de gemeentelijke sadisten en beestmensen Leon Edelaar van de DWI en Gemma Sterk van de Gemeentelijke Ombudsman, de laatste een organisatie die alleen bestaat om drugshandelaren en corrupte ambtenaren te beschermen tegen de Amsterdamse bevolking, en de eerste een dierlijke sadist, met alle ruimte zijn sadisme bot te vieren, vele jaren lang.

ZO gaat dat in Amsterdam, waar de drugsmafiosi aan de macht zijn uit naam van de idealen van de Februaristaking, met een jaarlijks duizendvoudig belijdenis van "mijn Joodse identiteit" door verdierlijkte burgemeesters en wethouders, die vrijwillig Amsterdam aan de drugsterreur hebben overgegeven, hetzij door incompetentie hetzij door corruptie, en die zelf afstammen van de gruwelijkste oorlogscollaborateurs die er ooit geweest zijn, en noch mijn vaderlijke, moederlijke en grootvaderlijke verzetsachtergrond hebben, noch "toevallig besneden zijn", zoals ik wel.

Ik wil daarom een schadevergoeding van miljoenen - of de betreffenen zien hangen, en wie dat anders ziet kent de Neerlandse wet niet, voelt mijn pijn niet, en denkt zelf weg te komen in Neerland met collaboreren met de fascistoïde menselijke degenerees die Amsterdam sinds 20 jaar welbewust en opzettelijk uitgeleverd hebben aan de drugsmafia, zoals ze welbewust en opzettelijk de hele gemeenteraad en alle Amsterdammers opgelicht en gefraudeerd hebben voor wat ondertussen miljarden blijken te zijn bij de Amsterdamse Metrofraude.

Mijn positie is nu ook deze

  • Ik roep iedere Nederlander met een IQ boven de 125 op dit harddrugsparadijs te verlaten, en te emigreren naar beter bestuurde, minder corrupte, en veiliger landen (Canada, Scandinavië) - en zou dit zelf al minstens 25 jaar gedaan hebben als ik de gezondheid had

  • Ik roep iedere Nederlander op wapens te kopen, want uit het bovenstaand verhaal kunt u gevoegelijk en veilig concluderen dat de Nederlandse Rechtsstaat gedoemd is onder te gaan vanwege de corruptie en incompetentie van de bestuurders ervan; dat de politie alleen optreedt voor ambtenaren en BN'ers, en normale burgers met liefde ziet vergassen, kreperen en gemarteld worden waar ze lachend bijstaan,  en dat

  • het grote gevaar dat u en mij bedreigt als u in Nederland blijft is dat u zich binnenkort in een totalitaire dictatuur van de arische geblonder postmoderne fascist Wilders zult bevinden, overigens een stuk menselijk tuig dat "zijn" meningen en standpunten evident jat van Republikeinse neo-fascisten als Glenn Beck en co.

5. Eén vordering