Nederlog        

 

29 juli 2008

                                                                 

Enige cognitieve, morele en menselijke voordelen van ME

 


 
The mild and the long-suffering may suffer forever in this world.
As long as the patient will suffer,
the cruel will kick.
   Reverend Sidney Smith

Het hebben van ME biedt niet alleen nadelen maar ook voordelen, waaronder voor Amsterdammers een bijzonder royale uitkering, om van te leven, eten, kleden, boeken en computers kopen, uitgaan, vrienden en vriendinnen presentjes te kopen etc., na aftrek van vaste lasten van wel 420 euro per maand (*), dat overigens vier jaar geleden, en nog voordat "het zuur" weer "zoet" werd, en ook voordat wethouder Lodewijk Asscher zich in ging zetten voor de allerarmste Amsterdammers, maar liefst 440 euro bedroeg - en dat alles (ik ben zo gelukkig te leven in de stad van de Februaristaking) alleen maar voor volstrekt nutteloze mensen - "deze mensen" - als ik, die geheel géén geïntegreerd onderdeel van Onze Nederlandse Maatschappij zijn, omdat ze veel te beroerd zijn om te werken, zodat ze daar, voor hun eigen belang, en ondanks heel veel pijn, toe gedwongen moeten worden, helaas, door zulke opofferende humanisten als Harro Hoogerwerf, Leon Edelaar en Henk Lont, ook en vooral in het belang van gezonde Amsterdammers, en om belasting te sparen voor verhoging van ambtelijke pensioenen.

Kortom... zeker voor iemand als ik, die filosofie en psychologie gestudeerd heeft om beter te begrijpen wat mensen zijn en vermogen, in doorsnee of bij bijzondere individuele uitzondering, biedt ME zeer vele  uitgelezen en bijzondere kansen daartoe.

Hetzelfde geldt trouwens andere invaliden:

Wie het grote ongeluk overkwam niet langdurig invalide te zijn, zoals iedereen bevonden heeft die dat wel is, tot zijn of haar levenslange stichting, ontbreekt het aan tal van bijzondere kansen, aanleidingen en mogelijkheden om zijn medemensen in hun volle glorie te leren kennen.

ME had de bijzonderheid voor het ontstaan van het internet dat je, zèlfs al was je een afgestudeerd medicus die erdoor getroffen was, dat regelmatig voorkwam, je tòch tientallen jaren als simulant, fraudeur, oplichter en parasiet van de sociale voorzieningen behandeld werd, in de allerbeste huidige Amsterdamse DWI-traditie ook.

Voor mensen die gelukkig genoeg zijn om Amsterdammer te mogen zijn en die de Amsterdamse ambtenaar en bestuurder werkelijk zou willen leren kennen in hun volle en waarachtige menselijkheid kan dan ook niets beter doen dan dagelijks dringend om ME bidden, omdat dit zijn of haar blik op de - vooral ambtelijke en bestuurlijke Amsterdamse - medemens snel zal verhelderen, verscherpen, verbreden en verbeteren op een welhaast wonderbaarlijke wijze.

"Je me souviens..." ... maar nee, ik zal het u vandaag op een wat àndere manier proberen duidelijk te maken, en wel door een korte  filmbespreking.

Hier is het begin van het artikel "Freaks" in de Engelse Wikipedia, minus een deel van de links, die u desgewenst allemaal op de Wikipedia kunt zien en volgen in de zojuist gegeven link:

Freaks is a 1932 horror film about sideshow performers, directed and produced by Tod Browning.

This film was based on Tod Robbins' short story Spurs. Director Tod Browning took the exceptional step of casting real people with deformities as the eponymous sideshow "freaks," rather than using costumes and makeup. Browning had been a member of a traveling circus in his early years, and much of the film was drawn from his personal experiences. He intended to portray the classic moral of how outer beauty does not necessarily equate to inner beauty. In the film, the physically deformed "freaks" are inherently trusting and honorable people, while the real monsters are two of the "normal" members of the circus who conspire to murder one of the performers to obtain his large inheritance.

Reaction to the film was so intense that the studio was forced to cut it from a length of approximately ninety minutes to just over an hour. Today, the parts that were removed from it are considered lost. Browning, famed at the time for his collaborations with Lon Chaney and for directing Bela Lugosi in Dracula (1931) had trouble finding work afterwards, and this in effect brought his career to an early close. Because its deformed cast was shocking to moviegoers of the time, the film was banned in the United Kingdom for thirty years. Beginning in the early 1960s, Freaks was rediscovered as a counterculture cult film; throughout the 1970s and 1980s, the film was regularly shown at midnight movie screenings at several movie theaters in the United States.

In 1994, Freaks was selected for preservation in the United States National Film Registry as being "culturally, historically, or aesthetically significant". It was ranked 15th on Bravo TV's list of the 100 Scariest Movie Moments.

Ik zag de film in 1968 en vond hem zeer indrukwekkend, inderdaad omdat het "real people" betreft, zij het "with deformities".

Opnieuw geciteerd uit het genoemde artikel, als boven:

The central story is of a self-serving trapeze artist named Cleopatra (Olga Baclanova) who seduces and eventually marries a sideshow midget, Hans (Harry Earles), after learning of his large inheritance.

(..)

Spliced throughout the main narrative are a variety of "slice of life" segments detailing the lives of the sideshow performers. The vignettes, while not advancing the main narrative, drive home the point that the physically malformed freaks are just as human as the other "normal" performers:

  • The bearded woman, who loves the human skeleton, gives birth to their daughter.
  • Violet, a conjoined twin whose sister Daisy is married to one of the circus clowns, herself becomes engaged to the owner of the circus. (Once, Daisy appears to react with romantic arousal when Violet is kissed by her suitor, implying that each sister can experience the other's physical sensations.)
  • The Human Torso, played by Prince Randian, in the middle of a conversation, takes his own cigarette and lights it, using only his tongue. (In the original scene, he also rolls the cigarette, but the sequence does not appear in any commercial release.)

Vooral de laatste scene is onvergetelijk, al neem ik aan dat deze tegenwoordig niet meer op TV getoond mag worden vanwege het roken of vanwege schade aan de tere kinderziel. Hoewel roken politiek correct gesproken een verwerpelijk slechte bezigheid is, is hier toch een samenvatting in woorden uit het Wikipedia-artikel over de man, waarvan hierboven de link staat:

In a memorable scene from the movie Freaks, Randian is seen lighting a pre-rolled cigarette using only his lips, tongue and teeth. With the cigarette already in the right corner of his mouth, he leans over and grasps a matchbox between his lips on the other side. Showcasing the great dexterity that was a necessity for his life, he then sets the box down, opens it with his lips and tongue, and selects a match from the box with his lips. Another quick movement flips the box onto its side to expose the striking strip, and he maneuvers the match lengthwise in his mouth to strike it against the box. He then uses his chin to push the box flat again. Finally, he sets the burning match on the top of the matchbox, shifts the cigarette to the center of his mouth and touches its tip to the flame, taking a deep draw and then blowing out the match. (In the originally filmed scene, he also rolls the cigarette, but the sequence does not appear in any commercial release.)

Randian was a clever and quick-witted man who could speak English, German and French in addition to Hindi, his native language.

Hij zag er zo uit in 1906, ook uit het Wikipedia-artikel over hem:


De film is tegenwoordig te koop op DVD en kan ik u zeer aanraden als u uw "doors of perception" wat wilt verbreden, of als u, met veel pijn, veel rheuma, en veel angst voor de Amsterdamse Behoerden, als ME-patiënt, als rheuma-lijder, of als arm- en been-loze aan het glassnijden wordt gezet, in Amsterdam, om u

"te integreren in onze Nederlandse samenleving"

uiteraard

"in uw eigen belang"

ook en vooral - natuurlijk! - vanwege de dringende noodzaak tot uw "maatschappelijke integratie".

Uw DWI-ambtenaren zullen u immers in koor toeroepen: Als hij kon werken, dan kan jij ook werken! Want dáárvoor is Amsterdam de stad van de heldhaftige, vastberaden, barmhartige Februaristakers! Om mensen die te beroerd zijn om te werken een concentratieplek te geven! Zodat ze léren werken! Arbeit macht frei! Jedem das Seine!

Ikzelf, door en door verrot als ik menselijk gesproken wel moet zijn - immers een evidente fascist en terrorist volgens (maar liefst!) het College van Bestuur van de UvA ondanks

"Uw ziekte, waarvan wij de ernst geenszins onderschatten"

- houd het bij Sidney Smith:

The mild and the long-suffering may suffer forever in this world. As long as the patient will suffer, the cruel will kick.

Maar iemand als ik denkt dat natuurlijk alleen maar omdat zijn hart zo door en door verdorven is (**), en omdat ik, immers een heuse freak die alleen met 10-en afstudeerde (***), zo hebzuchtig begerig en oneerlijk vasthoud aan die zo royale 420 euro per maand, alles op uw kosten, als u het onmetelijk geluk hebt een flinke gezonde Nederlander te zijn.

(*) Amsterdam staat op de 10e plaats van de duurste steden ter wereld. Ikzelf - immoreel als dat is - houd van behoorlijk brood en margarine, en 1 behoorlijk brood kost euro 2,85; 250 gram behoorlijke margarine 2 euro 20 en 1 NRC in de losse verkoop (door de week) 1,60.

(**) Heidelberger Cathechismus: "De mens" - behalve wie in Amsterdam ambtenaar of bestuurder is - "is niet in staat tot enig goeds en geneigd tot alle kwaad."

(***) Ook las ik wel eens wat psychologie, psychiatrie, De Sade en Milgram, net als de ambtenaren van de DWI en al de heldhaftige, vastberaden en barmhartige leden van B&W van Amsterdam dat deden, voor hun genot of leerzame instructie (en worden ambtenaren en bestuurders van Amsterdam er zéér onpasselijk van als je, als uitkeringstrekker, zegt dat je "een doctorandus" bent, of beleefd om enige beleefdheid vraagt).

Mocht u dus "veel pijn" lijden bij het door de DWI gedwongen glassnijden met rheuma in uw handen, dan heeft u in ieder geval de gemoedsrustgevende kennis dat alle bestuurlijke en ambtelijke functioneel anonieme en voor u als evidente - zeker voor  ambtenaren - parasiterende minimum-lijder, pijn-simulant en uitkerings-fraudeur volstrekt onaansprekelijke Amsterdamse beroeps-Behoerden héél goed en héél precies weten wat ze doen, want anders zouden ze er immers ook zeer veel minder van genieten dan ze zo evident doen, of het gewoon nalaten, want er is natuurlijk geen lol of ambtelijke voldoening aan te beleven als u niet lijdt, als "klant" van ambtelijke "managers", die uw pijn en uw leven wel eens even lekker zullen "managen", in uw belang, natuurlijk.

Zo ziet u waar zèlfs ME-patiënten al niet goed voor kunnen zijn, in onze Nederlandse Rechtsstaat: U maakt er zeer veel ambtenaren en bestuurders intens gelukkig mee, zelfs al zijn ze allemaal veel dommer en onwetender dan u bent, omdat immers leedvermaak - voor ambtenaren en bestuurders - verreweg de grootste bron van menselijk vermaak is, althans in Amsterdam, in mijn slechts dertig jaar durende ervaring met deze ondersoort van de "homo non sapiens".

Ze zijn zo, en het zal wel genetisch bepaald zijn. Maar zèlfs ik had dit allemaal niet kunnen leren zonder de grote zegening van ME in Amsterdam! Tel uw zegeningen!

 

 Maarten Maartensz

        home - index - top - mail