Nederlog

 

 October 25, 2010

 

ME + me: Drie documenten: Mijn vader's verhaal + mijn verhaal + mijn mensenrechten

 

Mottos:
    "We never hurt each other but by error or by malice"   (Dr. Johnson)

    "It was from this time that I developed my way of judging the Chinese by dividing them into two kinds: one humane and one not."   (Jung Chang
  Copyright claim: De gehele tekst van het bestand waar deze claim in staat draagt mijn copyright: U mag het niet copieren naar een andere website dan de mijne en u mag er ook niet uit citeren, maar u mag er naar linken. (*)

English: I continue being not well, and otherwise also as before, so I cannot do much. Today, there is the Dutch version of Three documents: My father's story + my story + my Human Rights.


Mijn vader vertelt over concentratiekampen


Het origineel is hier met wat meer omringende tekst: Vader. Wat hier weergegeven wordt is geheel geschreven door mijn vader, in 1966, als ondersteuning voor zijn aanvraag van een Nederlands verzetspensioen. In de Engelse versie zijn verklarende noten van mijn hand ingevoegd, die gezien het zeer beroerde Neerlandse onderwijs sinds 1965 wellicht spoedig vertaald en ingevoegd zullen worden.


Een poging tot het neerschrijven van enige hoofdlijnen uit de jaren 40 - 45 en m'n huidige toestand.

  •  Sedert Juni 1940 actief bij het vormen van kleine groepen in A'dam, de werkverschaffing in Holland en de Zaanstreek.
     

  • Vermenigvuldiging en verspreiding van De Waarheid sedert Oct. 1940.
     

  •  1 augustus 1941 gearresteerd. 1e verhoor Doelenstraat. Naar Weteringschans. Poogde mijn polsslagader door te snijden uit angst voor verder verhoor.
     

  • Overgeplaatst naar Amselveense weg. Ontdekt toen op de binnenplaats mijn Vader (63 j.) die eveneens was gearresteerd.
     

  • Vrijwel iedere nacht hoorde ik daar het schreeuwen van een kind - aan het geluid te horen tussen 10 en 14 jaar. De spanning die dit in m'n "einzelcel" verwekte spelen me nu nog dikwijls parten, hetzij 's nachts of wanneer ik kinderen hoor huilen.
     

  • Er volgde geen verder verhoor. Ik werd overgebracht met meerdere waaronder ook mijn Vader naar het verzamelkamp Schoorl.
     

  • Met Vader samen droegen we daar weken aan een van 6.30 tot 6.30 uur met enige korte pauze's emmers zand uit een kuil pl.m. 100 meter op een berg en van de berg weer in de kuil.
     

  • 23 Oct. 1941 overgeplaatst naar het PDA in Amersfoort.
     

  • Werden beide ondergebracht in de schilderswerkplaats.
     

  • Waren regelmatig getuige en betrokken bij allerlei vormen van ransel-partijen en vernederingen. In het bijzonder de Russen en de Joden hadden het zwaar te verduren.
     

  •  Ondanks een zekere mate van bewegingsvrijheid (mijn Vader was z.g. "vorman") moest hij worden opgenomen in het revier. Hij kreeg het te kwaad met zijn hart en longen, dit naast de ondermijnende honger.
     

  • Enige tijd later volgde ik ook met oedeem en lagen we weer naast elkaar.
     

  • Met nog twee oudere lotgenoten werd mijn Vader na enige tijd ontslagen. Ik heb hem niet weer gezien, want enige maanden na zijn ontslag stierf hij.
     

  • In die tijd regeerde in het revier "Dr. Nieuwenhuis" in de rang van "hauptsturmfuhrer". Zijn barbaarse optreden werd wijd en zijd bekend en berokkende zijn praktijk en chirurgische activiteiten aan het St-Elisabetziekenhuis te Amersfoort grote schade.
     

  • Hij poogde dit wat op te veizelen door af en toe acute gevallen in genoemd zieken huis te opereren en daarmede de "zorg" voor de gevangenen te etaleren. Anders is dit m.i. niet te verklaren.
     

  • De 1e was Willem Serneus met een buikvliesontsteking. Ik lag naast hem en na zijn terugkeer bezorgde zijn verhalen over boter, kaas en eieren plus carbonaden etc. me hallicunaties. Ik woog toen rond de 40 K.G., minder dan de helft van mijn normale gewicht.
     

  • Na informatie bij de onvergetelijke Dick Banning (toen hoofdsanitäter) over de verschijnselen blinde darmontsteking, kreeg ik op 9 febr. s' avonds "braakneigingen" en "pijnen". De volgende morgen (mijn verjaardag) vandaar dat ik de datum herinner wees Dick tijdens de dagelijkse rondgang herr Nieuwenhuis op mijn "verschijnselen" (zonder een woord begreep hij het) en lag ik nauwelijks 1 1/2 uur later geopereerd en wel in het St.Elisabetziekenhuis, toevertrouwd aan de zorgen van zuster Crista.
     

  • Eten en mogelijk vluchten beheersten m'n gedachten.
     

  • Dag en nacht bevond zich evenwel een SS-landwacht ("nederlander") in mijn eenpersoonskamer.
     

  • De zorg waarmede ik van de zijde van het verplegend personeel werd omringd onderging ik als een droom.
     

  • De derde dag bij de dagelijkse visite van Nieuwenhuis (hij liet zich vanzelfsprekend betalen) wees ik hem opnieuw op een liesbreuk die ik had met de bedoeling m'n verblijf te rekken.
     

  • Het lukte want de vijfde dag werd ik ook daaraan geholpen. Ik kon dus nu weer broeien op een vluchtpoging.
     

  • Het bleef bij broeien, want de 9e dag werd ik weer overgebracht naar de z.g. "erholungsbarak" in het PDA.
     

  • Daar ontstond een ontsteking in de wond van liesoperatie met een enorme zwelling van het "scrotum".
     

  • Weer overgebracht naar het revier. Het bleek dat een van m'n testikels was aangedaan, die langzaam weg "puste".
     

  • Inmiddels was Nieuwenhuis vervangen door een zekere dr. Klomp uit Veenendaal, die zijn taak anders en beter opvatte.
     

  • Hij deelde me mede dat ook de tweede testikel gevaar liep en ik mogelijk opnieuw geholpen moest worden. Vreemd genoeg verlangde ik er na - zover is het niet gekomen. Uiterst langzaam genas de wond.
     

  • In die periode werd Dick Banning weggevoerd om te samen met andere gijzelaars te worden gefusilleerd. Onvoorstelbaar was de rust en het vertrouwen wat van deze sterke figuur uitging toen hij nog de laatste avond in het donker van zijn leven vertelde .... grote verslagenheid ...
     

  • Gedurende mijn herstelperiode werd ik benaderd door de ill. kampleiding (dit begreep ik eerst later) met de vraag of ik als sanitäter wilde optreden.
     

  • Dit was in de periode dat Hurkmans en Eegdemans resp. 1e en 2e lageroudste waren
     

  • Ik werd sanitäter. een nieuw hoofdstuk begon met grotere zorg en verantwoording voor vele anderen. Er was bijv. een ruimte "ansteckende krankheit" gecreeerd waar de SS in een wijde boog omheen gingen. e.z.m. b.v. ook het "transportunfähig" maken van ter dood veroordeelden.
     

  • Het gebeurde in die tijd dikwijls dat Eegdemans letterlijk bij me kwam uithuilen. Hij probeerde nl. in zijn functie van 2e lageroudste harder te brullen dan de gevreesde lagerkommandanten Stöver en Berg. Hij draaide daarmee de SS een rad voor oogen. Het lukte hem b.v. om het z.g. "sporten" met gestraften van Berg over te nemen. Hij schreeuwde dan harder dan hij sloeg. Zo wist hij bijv. te bereiken dat de SS-wacht aan de poort, Maup v.d. Berg (met een arm) die in de z.g. "kippenren" gesloten was, deze aan hem toevertrouwde, waarna hij hem letterlijk onder hevig gebrul de barak insloeg uit het gezicht van de SS. Een verblijf 's nachts in de "kippenren" was ook dikwijls het einde.
     

  • Zo sloeg hij ook menigmaal de Joden uiteen in de hoek tussen barak 2 en 4 bij een der wachttorens vanwaar een der "landwachters" telkens weer onder dreiging van zijn mitrailleur mensonterende orders gaf, tot een of meer van hen in hun wanhoop in de "Spaanse ruiters" bij de kampomheining liepen in afwachting van het "genadeschot" "auf der flugt erschossen".
     

  • In mijn functie moest ik zorgen dat ze weggehaald werden of naar het lijkenhuis gebracht of naar het "badenraum" waar ze in opdracht van Stöver of Berg konden doodbloeden. In de nacht kon ik hoogstens pogen hun leiden wat te verzachten met morfineinjecties.
     

  • In barak 4 achter de keuken heb ik o.m. ook De Miranda in zijn laatste uren kunnen bijstaan. Hij was letterlijk murw geslagen.
     

  • Zeker 8 gehangenen heb ik moeten afsnijden. Ze waren allen op dezelfde wijze omgebracht. Met een touw om de hals over vloer van de toen leegstaande barak 8 gesleept om daarna aan een der steilen van de houten britsen opgetrokken. Dit gebeurde door een SS-unterscharführer die de naam "kerstmannetje" had gekregen vanwege zijn te grote laarzen zijn grijze hangsnor en zijn sloffende gang. Hij koos z'n slachtoffers in de avond uit wanneer hij teveel bier in z'n pens had.
     

  • Het lijden van de Russische krijgsgevangenen is een hoofdstuk apart. Het treurige relaas van deze prachtige mensen is meen ik voldoende bekend. Ik wil echter mededelen dat ik een machteloze woede heb gezien dat voor het revier de resterende overlevenden barrevoets in vrachtwagens werden geladen gevolgd door een wagen met spaden en ongebluste kalk. Het was hun laatste gang.
     

  • Diepe indruk maakte telkens weer de transporten naar elders, vooral de ghroepen naar Utrecht van ter dood veroordeelden.
     

  • Begin 1943 werd het PDA door ons ontruimd om plaats te maken voor anderen en werden we overgebracht naar Vught.
     

  • Ook hier vervulde ik weer een functie als sanitäter. De eerste primitieve operaties werden er verricht door de Duitse hoofdsanitäter Heinz Wons (van beroep mijnwerker) en Joe Birnie medisch student te Groningen. In het nieuw gebouwde revier (waarin een vrij behoorlijk geoutilleerde operatieruimte) kreeg ik de verzorging van de chirurgische afd. later onder leiding van de onvergetelijke mens dr. Steyns.
     

  • Een geval wil ik noemen uit de reeks van dagelijkse gebeurtenissen. Dit was vóór de aanwezigheid van dr. Steyns.

    Van een der landwachters kreeg de jonge Hagenaar Frans Wagenaar een z.g. dum-dumkogel in de buikholte. Hij werd onmiddelijk naar de operatiekamer gebracht waar de toen aanwezige beide doktoren (namen noem ik niet) weigerden operatief in te grijpen op grond van hun beroepseed. Een voor mij onbegrijpelijk gewetensconflict. Heinz joeg ze de operatiekamer uit en verrichtte door mij bijgestaan de operatie. Frans herstelde.
     

  • Ook verpleegde ik de jonge Groningse marreschausee met gangreen, die met de hulp van dr. Steyns, Hans Tiemeier en Harry Kindt via een Rode Kruisauto wist te ontkomen.
     

  • Philips ging in het kamp Vught produceren.100en vrouwen en mannen werden in aparte barakken tewerk gesteld. Ik werd voor eenvoudige wondbehandeling op het Philipsterrein aangesteld als sanitäter.
     

  • Door een zekere bewegingsvrijheid die mijn functie me verschafte (ik bezocht n.l. m'n patienten) verspreidde ik berichten en briefjes zowel van buiten naar binnen als v.v. Daarbij werd ik door een unterscharführer gesnapt. Het verschafte me 6 weken donkere cel en 2 mnd. strafcommando.
     

  • Gedurende de landing in Normandie bevond ik me in de cel van de z.g. cellenbarak. Onvergetelijk is het opeenpersen van het grote aantal vrouwen in zoo'n kleine cel, waarbij de celdeur letterlijk werd dichtgedrukt.
     

  • Dan is er het hoofdstuk "zwerver", die zijn verraad van honderden van de beste met de dood heeft moeten bekopen ... en nog zovele hoofdstukken.
     

  • Ik denk daarbij aan het tellen van de schoten in de avondstilte, die we vanaf de executieplaats konden horen en waarna een korte tijd een grijpbare stilte ...
     

  • Na dolle dinsdag volgde het transport naar Sachsenhausen. Staande opeengeperst in een gesloten goederenwagon. Gedurende dit afschuwelijke transport nam ik in mijn wagon de leiding. De helft drukte zich nog dichter opeen, waardoor de andere helft op en over elkaar enigzins kon liggen. Dit wisselde we om de 2 uur. Hoe we aan het lege groenteblikje kwamen weet ik niet, maar boven een gat in de vloer organiseerden we per tourbeurt een "piswacht" (het blik ging van hand tot hand en werd dan door de wacht geleegd). In die situatie stonden we een nacht op een rangeerterrein van Duisburg wat zwaar gebombardeerd werd. Overdag was het gloeiend heet Eenmaal kregen we de gelegenheid gedurende de 3 dagen durende reis, op een stopplaats een emmertje water te halen per wagon.
     

  • 't Kostte me bijna de kop toen ik met kracht aandrong op discipline om wille van een rechtvaardige verdeling. Maar het lukte toch.
     

  • Sachsenhausen ....los...los...eraus ihr hünden.... Na registratie in de schreibstube volgde de volgende dag reeds het transport naar het buitenkamp Heinkel (productie van kleine bommenwerpers) te voet. Onderweg met geweerkolven voortgejaagd en bespuwd door toeschouwers langs de weg, ook door kinderen.
     

  • De "ontvangst" vond plaats in een grote ongebruikte hangar waarin houten kribben stonden opgesteld 3 verdiepingen hoog. Er heerste erg dysenterie.
     

  • Op initiatief van dr. Steyns werd in een kleine ruimte een dysenterie-barak met behulp van stroo gecreeerd. Opnieuw werd ik daar sanitäter.
     

  • Vooral de laatste periode is als een nachtmerrie.

    Ze roept beelden op van stapels en kuilen vol lijken eerder geraamten. Ik was telkens weer weken achtereen betrokken bij het ontladen van k.m.-lange treintransporten doden en halfdoden dooreen, die in de barre koude van Jan. en Febr. op spooremplacementen moesten staan. Dit als gevolg van het ontruimen van o.m. Auschwitz en Grosz-Rosen als gevolg van het oprukken van de Russische legers.
     

  • Bij de nachtelijke poging van de SS om de resterende gevangenen zowel van het hoofdlager al;s van de bijlagers voor deze legers uit weg te voeren met het doel (vernietiging) (de z.g. dodenmars) ben ik met een aantal Hollanders waaronder dr. Hupscher achtergebleven. Dit was mogelijk omdat de verwarring onder de SS eveneens groot was en er zich bovendien nog honderden ernstige zieken in het revier bevonden.
     

  • Dagen achtereen gierde de granaten en raketten over het kamp.
    de kring rond Berlijn werd steds nauwer. De nog achtergebleven SS-lieden werd de grond ook te heet onder de voeten, want plotseling ontdekte we dat ze verdwenen waren. We waren vrij ....
     

  • Reeds voor dien dreigde er chaos in het kamp. In samenwerking met anderen konden we een en ander in goede banen leiden. Er was nl. een opvatting vooral onder de achtergebleven Polen dat iedereen maar nemen moest wat hij wilde. Dit moesten we verhinderen omdat niemand zeggen kon hoe de positie was van de legers en wanneer we bevrijd zouden worden. Daarom moesten beslist voor de honderden achtergeblevenen het nog beschikbare voedsel rantsoeneren uiteraard beter dan de SS dit deed.
     

  • Onbeschrijvelijk zijn de tonelen bij het betreden van het kamp door de eerste groepen verkenners, gevolgd door legereenheden.
     

  • De kasten waarin nog enige voorraad werden opengebroken. Kruipend en strompelend in hun eigen uitwerpselen werd er door de doodzieke mensen opaangevallen. Totdat de zorg voor hen door een Russische medische staf werd overgenomen kostte dit opnieuw nodeloos vele doden.
     

  • Ik achtte me toen van mijn plicht ontslagen vooral toen we zelfs bedreigd werden door enige achtergebleven Polen en verliet toen met twee andere lotgenoten het kamp.
     

  • Het was of de wereld jubelde. Stralend voorjaarsweer en overal ontluikend groen. We zogen het in ons op en deden ons te goed aan wat we aan eetbaars vonden in leegstaande boerenwoningen.
     

  • Langzaam keerden onze krachten terug. We zagen verschroeide aarde tot Frankfort a/d Oder.
     

  • Na de slag om Berlijn verbleven we lange tijd in Potsdam, waar ik werd opgenomen met paratyphus.
     

  • Na m'n herstel belandde ik weer in gevangenschap, ditmaal bij de Russen verdacht van conspiratie zo ze dat noemden.
     

  • Ik verbleef tesamen in een kelder met beruchtte nazi's. Afschuwelijke herrinneringen bewaar ik hieraan. Ook hetvervoer over de straten tussen twee gewapende sowjet-soldaten ... met de blikken van verstandhouding of knipogen van 't tuig ....
     

  • Na weken werd ik gerehabiliteerd met verontschuldiging en al, maar m'n gezondheid had een danige opdonder gehad. Reden waarom ik eerst medio September in ons land terug keerde.
     

  • Heb sedert dien gedaan wat we allen aan onze doden verplicht zijn, ons naar vermogen inzetten om te verhinderen dat onze kinderen een zelfde rampspoed overkomt.
     

  • Wat dat betreft ben ik niet gerust, het vervolgd me en houdt me gevangen in m'n dromen. Ik draai en woel in m'n slaap, zodat ik dikwijls of mijn vrouw Coby op de bedbank in de kamer ga liggen.
     

  • Ik ben overmatig prikkelbaar ook helaas tegen m'n kinderen.
     

  • Of het komt door een kwasi van je af zetten of onderdrukken, ik uit me dikwijls in grofheden met huilbuien er achteraan.
     

  • Alles wat ik moet doen is me te veel en pak ik wat aan werk ik me in het zweet.
     

  • En juist dat gevoel niet meer in staat te zijn zoals vrijwel altijd is geweest, een vraagbaak- een steun voor andere te zijn breekt je als het ware verder af.
     

  • Bij vrijwel alle patroons waar ik gewerkt heb sta ik bekend als een goed vakman. ze hebben er alleen een broertje aan dood als je d'r ook op staat wanneer je bovendien tempo draait en daarvoor extra betaald wil worden.
     

  • Wat ik nooit gehad heb ik de laatste tijd gekregen n.l. een hardgrondige hekel aan m'n werk. Ik was niet meer in staat een behoorlijke werkprestatie te leveren. Maakte fouten, ben dan niet te genaken, maak ruzie. Bovendien brengt m'n toenemende vergeetachtigheid me helemaal tot razernij. Ik kan b.v. gejaagd lopen zoeken naar iets wat ik in m'n hand heb.
     

  • Als ik thuis kwam viel ik als een blok op bed met regelmatig pijn in de rug. Me moeheid of welke zenuwtoestand ook doet zich dadelijk voelen in de rug omdat ik tevens volgens dr. Koolsbergen een lichte hernia heb, waarmede ik meerdere malen langdurig heb moeten liggen.
     

  • Ik loop dan als of ik het in m'n broek gedaan heb.
     

  • Kort geleden viel ik van een betonnen trap, lichte hersenschudding.
     

  • Na herstel ben ik enige malen van m'n werkbankje gevallen. Zo ook op de dag dat ik overspannen naar huis ben gegaan. Smeet als tevoren met m'n gereedschap om me heen of trapte het in een hoek. En dan volgt daarna weer een huilbui.
     

  • Nu ik enige tijd niet meer gebonden ben (mogelijk door de medicijnen) ben ik trager geworden, niet minder moe. Ik slaap nu veel, 's middags na wat huishoudelijk werk, terwijl ik s'morgens uit een soort bewusteloosheid wakker wordt.
     

  • Ik kan uren zitten te zitten ofschoon daar direct woedeuitbarstingen of grofheden op kunnen volgen. Heel erg vind ik dat ik de juiste toon tegenover m'n oudste zoon niet kan vinden. De verhouding tot mijn vrouw Coby is beter, voornamelijk door de waardering voor haar werk en wat ze dikwijls van mij te verstouwen krijgt. ons lichamelijk contact is echter vrijwel nihil.
     

  • Ik wil dit opstel nu maar liever eindigen. ik heb er zowat 2 weken over gedaan. Ik moest me er telkens toe dwingen.


Originele tekst van mijn vader: 1966 (copyright)
Mijn vertaling: 2010 (copyright)

Documentation:


Mijn verhaal - M.E. in Amsterdam


 


Het hele verhaal staat op mijn site in het Nederlands: ME in Amsterdam. Samen met bestanden die uitleg geven of de documentaire bewijzen vormen, neemt e.e.a. bijna 20 MB, inclusief medische documentatie over ME.
Bijna alle documenten in the hoofdfolder van ME in Amsterdam zijn bekend aan het gemeentebestuur van Amsterdam en in het bijzonder aan B&W en de gemeenteraad sinds 1995 op z'n laatst, toen ze een eerdere versie op schijven hebben ontvangen, inclusief papieren copieën van alle verzonden brieven, klaagschriften en vorderingen. Het College van Bestuur van de Universiteit van Amsterdam en hun juridische afdeling hebben terzelfdertijd hetzelfde ontvangen. B&W can Amsterdam kennen mijn teksten, mijn aanklachten mijn zaak sinds 1989 en tot 2009.

De redenen waarom ik herhaaldelijk verwijderd ben van de UvA, waar ik ook een studentenpartij geleid heb om tegen het slechte en gepolitiseerde onderwijs te protesteren staan hier 39 Vragen n.a.v. de kwaliteit van onderwijs & bestuur in Nederland en meer in detail hier: Spiegeloog-columns - columns waarvoor ik gevraagd ben om ze te schrijven, waarin ik een aantal van mijn 'uitgesproken ideeën' over de Universiteit van Amsterdam uiteenzet, waar ik voor verwijderd ben en waarom mij het recht ontzegd is het doctoraal filosofie te mogen behalen.

Mijn eigen sterke vermoeden is dat de voornaamste reden dat noch de Amsterdamse burgemeesters en wethouders noch het College van Bestuur van de Gemeenteuniversiteit van Amsterdam met mij in enig communicatief contact willen treden is mijn achtergrond - ik ben de zoon en kleinzoon van Amsterdamse verzetshelden; mijn vader was een welbekende Amsterdamse communist; hij is geridderd op het stadhuis van Amsterdam voor het organiseteb van de Nationale Nederlabdse Verzetstentoonstelling; en ik kan schrijven en ken mijn onderwerpen,

Mijn eigen sterke vermoeden is dat ze denken dat ze er onderuit kunnen komen omdat ik ziek ben; omdat ik mijn leven riskeer in Amsterdam als dit wijde bekendheid krijgt - terwijl de gemeentepolitie mij niet zal beschermen, zoals ze me herhaaldelijk bevestigd hebben ('als het je niet bevalt in Amsterdam, dan sodemieter je maar op naar het buitenland', 'wij komen pas als de lijken al over de vloeren liggen', en meer); dat hetzelfde Hoofd Orde en Veiligheid van Amsterdam dat mij overliet aan moorddreiging en vergassing door de Amsterdamse harddrugsmafiosie die ze beschermde is nog steeds Hoofd Orde en Veiligheid van Amsterdam, terwijl overigens de baronnen van de Partij van de Arbeid de gemeente Amsterdam en de gemeente-universiteit van Amsterdam voor het overgrote deel in hun macht hebben sinds 1945 en in beide instellingen al die tijd vrijwel alle topposities bekleed hebben en bekleden (burgemeester, de meeste wethouders, het College van Bestuur van de UvA) en de top van de PvdA de feitelijke machthebbers zijn in deze instituties.

Ikzelf daarentegen ben slechts één menselijke individu zonder enige band met enige groep met macht in Nederland, terwijl het in Amsterdam sinds het beleid van Van Thijn bijzonder makkelijk geworden is iemand te vermoorden, terwijl geen enkele van de zeer vele drugsgerelateerde moorden in Amsterdam ooit opgelost wordt.

Het volgende is geciteerd naar Februaristaking:  Wat ik erover leerde van Van Thijn en Cohen - en laat ik duidelijk stellen dat mijn vader en grootvader gearresteerd zijn vanwege de Februaristaking, door de Amsterdamse gemeentelijke politie, en daardoor overgedragen werden aan de SS, terwijl de burgemeesters Van Thijn en Cohen vele jaren lang niets liever deden dan met passie en toewijding spreekbeurten te houden over De Idealen Van De Februaristaking, inderdaad in die mate dat Van Thijn dagelijks voor cameras van de media herhaalde, indien hij de kans kreeg, that hijzelf 'Amsterdam bestuurde uit naam De Idealen Van De Februaristaking - om welke reden de wereld er recht op heeft te weten voor precies welke idealen in de naam waarvan hij mij heeft laten vergassen door Amsterdamse drugsmafiosi die hij verkoos te beschermen in plaats van zijn wettelijke plicht te doen als burgemeester en hoofd van de gemeentelijke politie.

De volgende tekst is ook bekend, sinds een flink aantal jaren, bij de burgemeesters en wethouders van the stad Amsterdam, de stad van de idealen van de Februaristaking (die zeer bijzonder waren, omdat het slechts één keer gebeurde in enig door de Nazis bezet land dat een aanzienlijk deel van de werkende bevolking zich durfde te keren tegen de razzias op de Joden).


 

Mijn vader overleefde bijna 4 jaar Duitse concentratiekampen als veroordeelde 'politieke terrorist', en kon daarna nog een familie stichten, waarin ik als oudste zoon geboren werd, en 20 jaar werken als bouwvak-arbeider, waarna hij gepensioneerd werd met een verzetspensioen, en hij organiseerde met het Sachsenhausen-comité in de laatste 20 jaar van zijn leven tentoonstellingen over het verzet, de kampen, en het gevaar van heropkomend fascisme, die uiteindelijk uitmondde in de zogenaamde Nationale Verzetstentoonstelling, die vele keren in vele plaatsen, zoals het Koninklijk Paleis op de Dam en de Dom te Utrecht, gestaan heeft, en waarvoor mijn vader, vlak voor zijn dood, op het stadhuis van Amsterdam, geridderd is.

Ikzelf overleefde bijna 4 jaar, als niet-erkende invalide met ME, geluidsoverlast, moordbedreigingen, terreur en een vergassing waar ik net niet aan overleed, wonend boven een harddrugshandel vermomd als coffeeshop, met vergunning van burgemeester Van Thijn voor het raam om in drugs te handelen, en ben in hetzelfde jaar als ik vergast werd voor de derde keer van de Gemeentelijke Universiteit verwijderd vanwege "uw uitgesproken ideeën", en heb sinds dat jaar, en na nog 3 jaar terreur en overlast, waarin mijn toch al niet goede gezondheid radikaal geruïneerd zijn, voortdurend pijn, en ben ook al 20 jaar klagend over de terreur, de vergassing, en de verwijdering, bij zowel de gemeente Amsterdam als de gemeentelijke UvA, en krijg al 20 jaar geen antwoord: Men is systematisch en universeel persoonlijk onaansprakelijk en persoonlijk onverantwoordelijk bij de gemeente Amsterdam en de UvA - en ik heb geen familie kunnen stichten, heb de diepste legale armoede geleden, heb geen enkele hulp gekregen, heb zelfs geen enkel antwoord gekregen, behoudens dat ik geen antwoord krijg vanwege mijn taalgebruik, dat dusdanig "grievend en/of beledigend" zou zijn dat het Amsterdams burgemeesters en wethouders ontslaat van de plicht de Nederlandse wet te handhaven, gelijk als in het geval van gedoogde soft- en harddrugshandel (want de gemeente-politie van Amsterdam weigerde ook daartegen mijn klachten in behandeling te nemen), en ik mocht ook, ondanks mijn bewezen en erkende briljante verstand, niet promoveren, en werd door de GGD en namens B&W naar het Leger des Heils verwezen toen een vooraanstaand universitair professor (sindsdien geëmigreerd) daar om vroeg.

In een land en een stad waarin dat mogelijk is, wil ik niet leven, en geen belasting betalen: Ik wil hier weg.

Omdat mijn gezondheid kennelijk voorgoed en volledig geruïneerd is boven genoemde drugshandel, heb ik daar een aanzienlijke schadevergoeding voor nodig, was het alleen maar om mij een pensioentje te verzorgen als Jo Ritzen, één van de integere ruïneerders van het onderwijs, of als Bob de Hon, die mij van de universiteit liet verwijderen vanwege mijn kritiek op de ruïnering van het onderwijs.

Het probleem is echter dat ik al 20 jaar, sinds ik mij persoonlijk met mijn klacht wendde tot de persoonlijke portier van drs. Ed van Thijn, burgemeester uit naam van de Februaristaking, die mijn ouders ontmoet heeft, en die nogal wat te danken heeft aan de tentoonstellingen waarvoor mijn vader geridderd is op het stadhuis van Amsterdam, eenvoudig geen antwoord krijg op mijn klachten, hoe ik zo ook stel, gemoduleerd in welke beleefdheidsfrases ook.

Ik heb mijn vrageb gesteld aan 3 Amsterdamse burgemeesters, aan meer dan 20 Amsterdamse wethouders, aan 3 van Nederland's Nationale Ombdusmannen, aan 2 Amsterdamse Ombudsmannen, aan 1 advocaat-generaal van Amsterdam, aan 3 Amsterdamse officieren van justitie, aan 3 inspecteurs van politie, aan 2 commissarissen van politie, aan verschillende journalisten, aan de stichting die mijn vader een verzetspensioen verschafte, aan het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie, aan de Amsterdamse Rechtbank, aan het Amsterdamse Verzetsmuseum, het Comité van Aanbeveling van laatstgenoemde instelling, en vele honderden Amsterdamse gemeentelijke bureaucraten: Niemand antwoordde; niemand nam zelfs maar de moeite ene vinger uit te steken de zaken die ik noemde te onderzoeken - ik was en ben een onpersoon, in de feitelijke Amsterdamse bestuurspraktijk een vergasbaar Untermensch, zonder enige menselijke waarde of enige menselijke rechten, terwijl het Hoofd Orde en Veiligheid dat mij liet vergassen, continu uit de slaap houden en met moord bedreigen door de drugshandelaren die ze verkoos te beschermen ten koste van mijn gezondheid en mijn mensenrechten sindsdien en nog steeds het Hoofd Orde en Veiligheid van Amsterdam is, en dat terwijl er ieder jaar opnieuw sinds ik vergast ben illegale fortuinen vergaard zijn in Amsterdam door de illegale drugsmafia, en ieder jaar vele moorden plaats vinden vanwege het drugsmilieu in Amsterdam terwijl het Hoofd Orde en Veiligheid van Amsterdam in 2002 samen met burgemeester Cohen voor de camera's van de media  zijn verschenen om deze met grote trots te vertellen dat zij tweeën persoonlijk verhinderd hadden dat maar liefst 17 Amsterdamse drugshandelaren vermoord zouden worden. En in 2007 ontving het Hoofd Orde en Veiligheid van Amsterdam dat mij persoonlijk overgelaten had aan de vergassingspogingen, de moorddreigingen en het constant uit de slaap gehouden worden door Amsterdamse drugshandelaren, uit handen van Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Willem-Alexander de prijs uitgereikt kreeg voor Nederlands beste bureaucraat. [*]

Ergo... dit zijn de Nederlandse Nationale Normen, Waarden En Idealen waarvoor mijn vader en grootvader het verzet ingingen in de Tweede Wereldoorlogl dit zijn de de Nederlandse Nationale Normen, Waarden En Idealen waarvoor mijn moeder haar leven riskeerde in het verzet als sub-hoofd onderduiksvoorzieningen voor Joden die zich verborgen in Noordbrabant, terzelfder tijd dat de toekomstige narko-burgemeester van Amsterdam daar ondergedoken zat [**], die mij van 1988 tot begin 1992 overliet aan vergast worden en constant vergassings-gevaar, constante geluidsoverlast, en veelvuldige moorddreigingen door de harddugshandelaren die hij persoonlijk beschermde en persoonlijk vergunning had gegeven in drugs en moorddreigingen en vergassingspogingen te doen van uit het pand waar ik woonde, maar niet vanuit het pand waar meneer zelf woonde (Breestraat 10, Amsterdam):

ME + me : Why my family was in The Dutch Resistance  in WW II a.k.a.
                                                  Dutch Norms And Values                       a.k.a.
                                     If you ain't Dutch, you ain't much
                a.k.a.
                                        
A Real Dutch Treat

 

 


ME en Mensenrechten


UNIVERSELE VERKLARING VAN DE RECHTEN VAN DE MENS

Preambule

Overwegende, dat erkenning van de inherente waardigheid en van de gelijke en onvervreemdbare rechten van alle leden van de mensengemeenschap grondslag is voor de vrijheid, gerechtigheid en vrede in de wereld;

Overwegende, dat terzijdestelling van en minachting voor de rechten van de mens geleid hebben tot barbaarse handelingen, die het geweten van de mensheid geweld hebben aangedaan en dat de komst van een wereld, waarin de mensen vrijheid van meningsuiting en geloof zullen genieten, en vrij zullen zijn van vrees en gebrek, is verkondigd als het hoogste ideaal van iedere mens;

Overwegende, dat het van het grootste belang is, dat de rechten van de mens beschermd worden door de suprematie van het recht, opdat de mens niet gedwongen worde om in laatste instantie zijn toevlucht te nemen tot opstand tegen tyrannie en onderdrukking;

Overwegende, dat het van het grootste belang is om de ontwikkeling van vriendschappelijke betrekkingen tussen de naties te bevorderen;

Overwegende, dat de volkeren van de Verenigde Naties in het Handvest hun vertrouwen in de fundamentele rechten van de mens, in de waardigheid en de waarde van de mens en in de gelijke rechten van mannen en vrouwen opnieuw hebben bevestigd, en besloten hebben om sociale vooruitgang en een hogere levensstandaard in groter vrijheid te bevorderen;

Overwegende, dat de Staten, welke Lid zijn van de Verenigde Naties, zich plechtig verbonden hebben om, in samenwerking met de Organisatie van de Verenigde Naties, overal de eerbied voor en inachtneming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden te bevorderen;

Overwegende, dat het van het grootste belang is voor de volledige nakoming van deze verbintenis, dat een ieder begrip hebbe voor deze rechten en vrijheden;

Op grond daarvan proclameert de Algemene Vergadering deze Universele Verklaring van de Rechten van de Mens als het gemeenschappelijk door alle volkeren en alle naties te bereiken ideaal, opdat ieder individu en elk orgaan van de gemeenschap, met deze verklaring voortdurend voor ogen, er naar zal streven door onderwijs en opvoeding de eerbied voor deze rechten en vrijheden te bevorderen, en door vooruitstrevende maatregelen, op nationaal en internationaal terrein, deze rechten algemeen en daadwerkelijk te doen erkennen en toepassen, zowel onder de volkeren van Staten die Lid van de Verenigde Naties zijn, zelf, als onder de volkeren van gebieden, die onder hun jurisdictie staan:

Artikel 1

Alle mensen worden vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren. Zij zijn begiftigd met verstand en geweten, en behoren zich jegens elkander in een geest van broederschap te gedragen.

Artikel 2

Een ieder heeft aanspraak op alle rechten en vrijheden, in deze Verklaring opgesomd, zonder enig onderscheid van welke aard ook, zoals ras, kleur, geslacht, taal, godsdienst, politieke of andere overtuiging, nationale of maatschappelijke afkomst, eigendom, geboorte of andere status.

Verder zal geen onderscheid worden gemaakt naar de politieke, juridische of internationale status van het land of gebied, waartoe iemand behoort, onverschillig of het een onafhankelijk, trust-, of niet-zelfbesturend gebied betreft, dan wel of er een andere beperking van de soevereiniteit bestaat.

Artikel 3

Een ieder heeft het recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon.

Artikel 4

Niemand zal in slavernij of horigheid gehouden worden. Slavernij en slavenhandel in iedere vorm zijn verboden.

Artikel 5

Niemand zal onderworpen worden aan folteringen, noch aan een wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing.

Artikel 6

Een ieder heeft, waar hij zich ook bevindt, het recht als persoon erkend te worden voor de wet.

Artikel 7

Allen zijn gelijk voor de wet en hebben zonder onderscheid aanspraak op gelijke bescherming door de wet. Allen hebben aanspraak op gelijke bescherming tegen iedere achterstelling in strijd met deze Verklaring en tegen iedere ophitsing tot een dergelijke achterstelling.

Artikel 8

Een ieder heeft recht op daadwerkelijke rechtshulp van bevoegde nationale rechterlijke instanties tegen handelingen, welke in strijd zijn met de grondrechten hem toegekend bij Grondwet of wet.

Artikel 9

Niemand zal onderworpen worden aan willekeurige arrestatie, detentie of verbanning.

Artikel 10

Een ieder heeft, in volle gelijkheid, recht op een eerlijke en openbare behandeling van zijn zaak door een onafhankelijke en onpartijdige rechterlijke instantie bij het vaststellen van zijn rechten en verplichtingen en bij het bepalen van de gegrondheid van een tegen hem ingestelde strafvervolging.

Artikel 11

  1. Een ieder, die wegens een strafbaar feit wordt vervolgd, heeft er recht op voor onschuldig gehouden te worden, totdat zijn schuld krachtens de wet bewezen wordt in een openbare rechtszitting, waarbij hem alle waarborgen, nodig voor zijn verdediging, zijn toegekend.
  2. Niemand zal voor schuldig gehouden worden aan enig strafrechtelijk vergrijp op grond van enige handeling of enig verzuim, welke naar nationaal of internationaal recht geen strafrechtelijk vergrijp betekenden op het tijdstip, waarop de handeling of het verzuim begaan werd. Evenmin zal een zwaardere straf worden opgelegd dan die, welke ten tijde van het begaan van het strafbare feit van toepassing was.

Artikel 12

Niemand zal onderworpen worden aan willekeurige inmenging in zijn persoonlijke aangelegenheden, in zijn gezin, zijn tehuis of zijn briefwisseling, noch aan enige aantasting van zijn eer of goede naam. Tegen een dergelijke inmenging of aantasting heeft een ieder recht op bescherming door de wet.

Artikel 13

  1. Een ieder heeft het recht zich vrijelijk te verplaatsen en te vertoeven binnen de grenzen van elke Staat.
  2. Een ieder heeft het recht welk land ook, met inbegrip van het zijne, te verlaten en naar zijn land terug te keren.

Artikel 14

  1. Een ieder heeft het recht om in andere landen asiel te zoeken en te genieten tegen vervolging.
  2. Op dit recht kan geen beroep worden gedaan ingeval van strafvervolgingen wegens misdrijven van niet-politieke aard of handelingen in strijd met de doeleinden en beginselen van de Verenigde Naties.

Artikel 15

  1. Een ieder heeft het recht op een nationaliteit.
  2. Aan niemand mag willekeurig zijn nationaliteit worden ontnomen, noch het recht worden ontzegd om van nationaliteit te veranderen.

Artikel 16

  1. Zonder enige beperking op grond van ras, nationaliteit of godsdienst, hebben mannen en vrouwen van huwbare leeftijd het recht om te huwen en een gezin te stichten. Zij hebben gelijke rechten wat het huwelijk betreft, tijdens het huwelijk en bij de ontbinding ervan.
  2. Een huwelijk kan slechts worden gesloten met de vrije en volledige toestemming van de aanstaande echtgenoten.
  3. Het gezin is de natuurlijke en fundamentele groepseenheid van de maatschappij en heeft recht op bescherming door de maatschappij en de Staat.

Artikel 17

  1. Een ieder heeft recht op eigendom, hetzij alleen, hetzij tezamen met anderen.
  2. Niemand mag willekeurig van zijn eigendom worden beroofd.

Artikel 18

Een ieder heeft recht op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst;dit recht omvat tevens de vrijheid om van godsdienst of overtuiging te veranderen, alsmede de vrijheid hetzij alleen, hetzij met anderen zowel in het openbaar als in zijn particuliere leven zijn godsdienst of overtuiging te belijden door het onderwijzen ervan, door de praktische toepassing, door eredienst en de inachtneming van de geboden en voorschriften.

Artikel 19

Een ieder heeft recht op vrijheid van mening en meningsuiting. Dit recht omvat de vrijheid om zonder inmenging een mening te koesteren en om door alle middelen en ongeacht grenzen inlichtingen en denkbeelden op te sporen, te ontvangen en door te geven.

Artikel 20

  1. Een ieder heeft recht op vrijheid van vreedzame vereniging en vergadering.
  2. Niemand mag worden gedwongen om tot een vereniging te behoren.

Artikel 21

  1. Een ieder heeft het recht om deel te nemen aan het bestuur van zijn land, rechtstreeks of door middel van vrij gekozen vertegenwoordigers.
  2. Een ieder heeft het recht om op voet van gelijkheid te worden toegelaten tot de overheidsdiensten van zijn land.
  3. De wil van het volk zal de grondslag zijn van het gezag van de Regering; deze wil zal tot uiting komen in periodieke en eerlijke verkiezingen, die gehouden zullen worden krachtens algemeen en gelijkwaardig kiesrecht en bij geheime stemmingen of volgens een procedure, die evenzeer de vrijheid van de stemmen verzekert.

Artikel 22

Een ieder heeft als lid van de gemeenschap recht op maatschappelijke zekerheid en heeft er aanspraak op, dat door middel van nationale inspanning en internationale samenwerking, en overeenkomstig de organisatie en de hulpbronnen van de betreffende Staat, de economische, sociale en culturele rechten, die onmisbaar zijn voor zijn waardigheid en voor de vrije ontplooiing van zijn persoonlijkheid, verwezenlijkt worden.

Artikel 23

  1. Een ieder heeft recht op arbeid, op vrije keuze van beroep, op rechtmatige en gunstige arbeidsvoorwaarden en op bescherming tegen werkloosheid.
  2. Een ieder, zonder enige achterstelling, heeft recht op gelijk loon voor gelijke arbeid.
  3. Een ieder, die arbeid verricht, heeft recht op een rechtvaardige en gunstige beloning, welke hem en zijn gezin een menswaardig bestaan verzekert, welke beloning zo nodig met andere middelen van sociale bescherming zal worden aangevuld.
  4. Een ieder heeft het recht om vakverenigingen op te richten en zich daarbij aan te sluiten ter bescherming van zijn belangen.

Artikel 24

Een ieder heeft recht op rust en op eigen vrije tijd, met inbegrip van een redelijke beperking van de arbeidstijd, en op periodieke vakanties met behoud van loon.

Artikel 25

  1. Een ieder heeft recht op een levensstandaard, die hoog genoeg is voor de gezondheid en het welzijn van zichzelf en zijn gezin, waaronder inbegrepen voeding, kleding, huisvesting en geneeskundige verzorging en de noodzakelijke sociale diensten, alsmede het recht op voorziening in geval van werkloosheid, ziekte, invaliditeit, overlijden van de echtgenoot, ouderdom of een ander gemis aan bestaansmiddelen, ontstaan ten gevolge van omstandigheden onafhankelijk van zijn wil.
  2. Moeder en kind hebben recht op bijzondere zorg en bijstand. Alle kinderen, al dan niet wettig, zullen dezelfde sociale bescherming genieten.

Artikel 26

  1. Een ieder heeft recht op onderwijs; het onderwijs zal kosteloos zijn, althans wat het lager en basisonderwijs betreft. Het lager onderwijs zal verplicht zijn. Ambachtsonderwijs en beroepsopleiding zullen algemeen beschikbaar worden gesteld. Hoger onderwijs zal openstaan voor een ieder, die daartoe de begaafdheid bezit.
  2. Het onderwijs zal gericht zijn op de volle ontwikkeling van de menselijke persoonlijkheid en op de versterking van de eerbied voor de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Het zal het begrip, de verdraagzaamheid en de vriendschap onder alle naties, rassen of godsdienstige groepen bevorderen en het zal de werkzaamheden van de Verenigde Naties voor de handhaving van de vrede steunen.
  3. Aan de ouders komt in de eerste plaats het recht toe om de soort van opvoeding en onderwijs te kiezen, welke aan hun kinderen zal worden gegeven.

Artikel 27

  1. Een ieder heeft het recht om vrijelijk deel te nemen aan het culturele leven van de gemeenschap, om te genieten van kunst en om deel te hebben aan wetenschappelijke vooruitgang en de vruchten daarvan.
  2. Een ieder heeft het recht op de bescherming van de geestelijke en materiële belangen, voortspruitende uit een wetenschappelijk, letterkundig of artistiek werk, dat hij heeft voortgebracht.

Artikel 28

Een ieder heeft recht op het bestaan van een zodanige maatschappelijke en internationale orde, dat de rechten en vrijheden, in deze Verklaring genoemd, daarin ten volle kunnen worden verwezenlijkt.

Artikel 29

  1. Een ieder heeft plichten jegens de gemeenschap, zonder welke de vrije en volledige ontplooiing van zijn persoonlijkheid niet mogelijk is.
  2. In de uitoefening van zijn rechten en vrijheden zal een ieder slechts onderworpen zijn aan die beperkingen, welke bij de wet zijn vastgesteld en wel uitsluitend ter verzekering van de onmisbare erkenning en eerbiediging van de rechten en vrijheden van anderen en om te voldoen aan de gerechtvaardigde eisen van de moraliteit, de openbare orde en het algemeen welzijn in een democratische gemeenschap.
  3. Deze rechten en vrijheden mogen in geen geval worden uitgeoefend in strijd met de doeleinden en beginselen van de Verenigde Naties.

Artikel 30

Geen bepaling in deze Verklaring zal zodanig mogen worden uitgelegd, dat welke Staat, groep of persoon dan ook, daaraan enig recht kan ontlenen om iets te ondernemen of handelingen van welke aard ook te verrichten, die vernietiging van een van de rechten en vrijheden, in deze Verklaring genoemd, ten doel hebben.


Note

Ik zal later beargumenteren - maar zie ME in Amsterdam als u Nederlands leest - dat de meeste rechten die ik volgens de letter van de wet in Nederland heb, in termen van de bovenstaande Verklaring van De Rechten van de Mens, dat een deel is van de de Nederlandse wet, mij moedwillig en opzettelijk ontnomen en onthouden zijn:

I will argue later - but see ME in Amsterdam if you read Dutch - that most of the rights that I nominally have in Holland in terms of the above Declaration, that is part of the Dutch law, have been denied to me

(1) omdat ik ME heb sinds 1 januari 1979, en
(2) omdat ik geprotesteerd heb tegen het verval van onderwijs en beschaving in Nederland sinds ik remigreerde naar Nederland in 1977 (vanuit Noorwegen) - waarin de parlementaire commissie Dijsselbloem mij gelijk heeft gegeven in 2008, en 
(3) omdat ik de moed had te durven protesteren tegen het worden bedreigd met moord, geweld en vergassing door drugshandelaren beschermd door de Amsterdamse burgemeester, die deze toestond, zonder mij of enig ander daarin te kennen, illegale drugs te dealen vanuit het pand waar ik probeerde te overleven met ME en zonder hulp.

Een deel van de reden voor mijn gruwelijke discriminatie in Amsterdam is waarschijnlijk dat ik de oudste zoon (en ook kleinzoon) ben van Amsterdamse verzetshelden in de strijd tegen het Nazisme van 1940 tot 1945, en dat burgemeester Ed van Thijn allebei mijn ouders oppervlakkig kende, omdat mijn vader was geridderd in Amsterdam als voornaamste organisator van de Nederlandse Nationale Verzetstentoonstelling, en dat mijn moeder in 1944 subhoofd onderduikvoorzieningen in Noordbrabant, waar Ed van Thijn toen ondergedoken zat als 8-jarige:

Veel eerder dan mij te ontvangen, beantwoorden of helpen toen in 1988 bleek dat ik vergast geweest door drugshandelaren die met zijn permissie drugs handelden vanuit het pand waarin ik poogde te overleven, die mij bovendien vrijwel continu uit de slaap hieldeb, verkoos de burgemeester van Amsterdan Ed van Thijn, evenals zijn opvolgers Patijn en Cohen, om alles te doen wat in zijn (en hun) vermogens lag om te voorkomen dat ik enige vorm van hulp van welke aard ook zou ontvangen, waar ik als invalide en als burger eenvoudig recht op had en heb, alles evident in de hoop dat ik zou sterven of zelfmoord zou plegen.

Ik ben helemaal nooit beantwoord, nooit ontvangen, had zelfs nooit enige telefonisch onderhoud met enige burgemeester, enige wethouder, enig gemeenteraadslid, vanaf het begin dat ik durfde te protesteren tegen het bedreigd worden met moord door Amsterdamse drugshandelaren die beschermd werden door de Amsterdamse burgemeesters, Amsterda,se wethouders en Amsterdamse gemeenteraadsleden, en die dezelfde sindsdien hebben beschermd en beschermen tot de dag van vandaag.

Een deel van de reden is, ongetwijfeld, dat bijzonder weinig Nederlandse de moed van mijn ouders en grootouders hebben, terwijl de grote meerderheid van de Nederlanders, sinds eeuwen, alle mogelijke moeite doen om nooit en te nimmer enige autoriteit enige reden te geven zich tegen hen te keren. (Vandaar dat ook meer dan 1% van de Nederlandse bevolking vermoord is in WW II: Vanwege de heldhaftige collaboratie van een aanzienlijk deel van de resterende 99%, van rechters en officieren van justitie en politie tot de hoofden van de Joodsche Raad Cohen en Asscher: Allemaal Nazi-collaborateurs.)

Part of the reason is, no doubt, very few Dutchmen have the courage my parents and grandparents had, while the vast majority of Dutchmen, since ages, take all proper care to never offend such authorities as there are.

Wat ik met recht en reden kan stellen is dat, in mijn geval, in ieder geval de artikelen 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 10, 12, 13, 14, 17, 18, 19, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28 en 29 OPZETTELIJK GEBROKEN ZIJN in Amsterdam door de stadsbestuur en door het bestuur van de gemeentelijke universiteit, zeer welbewust, en met het vooropgezette doel mij het zwijgen op te leggen voordat mijn klachten, die sinds dekaden aan bovenstaande artikelen gerefereerd worden, in enige eerlijke en objectieve rechtbank behandeld worden.

Voor het bewijs van deze beweringen zie ME in Amsterdam en in het bijzonder het Overzicht  en de Konklusie en de samenvatting voor juristen: Voer voor advocaten en filosofen.


Dit zijn mijn drie documenten:

Het is vanwege deze redenen, vooral - naast het feit dat ik een filosoof en een psycholoog ben, met ME sinds 1.1.1979, na Epstein Barr Virus, medisch gediagnosticeerd door mijn huisartsen, een internist en een medisch specialist op ME-terrein - dat mijn zaak met ME in Amsterdam niet geheel van dezelfde soort is als de zaken van andere mensen met ME, binnen of buiten Amsterdam.

NB mijn copyright claim.


P.S. And there it stands for today, very probably again in need of corrections, that I lack the health for to insert today. (The reason this file has fewer bytes than the English version is that it lacks the two versions of my father's text, and it also lacks my notes to my father's text, that I probably insert later.)

P.P.S. It may be I have to stop Nederlog for a while. The reason is that I am physically not well at all. I don't know yet, but if there is no Nederlog, now you know the reason.


(*) Copyright claim: De gehele tekst van het bestand waar deze claim in staat draagt mijn copyright: U mag het niet copieren naar een andere website dan de mijne en u mag er ook niet uit citeren, maar u mag er naar linken. U mag het natuurlijk neerladen voor uw eigen gebruik: Ik sta echter niet to dat deze tekst, of delen ervan, zonder mijn voorafgaande ondertekende schriftelijke toestemming vooraf, gepubliceerd worden op andere websites dan de mijne. De voornaamste reden hiervoor volgt.

This whole text bears my copyright: You may not copy it and you may not quote from it, but you may link to it. Of course, you may download it for your private use: I just don't allow its quotation on other websites than mine. My main reason for this is in the next paragraph.

In het bijzonder: Ik verbied enige Nederlandse organisatie, institutie or club, en in het bijzonder de Nationale Verzetstentoonstelling Amsterdam, en de uitbaters van Kamp Amersfoort en Kamp Vught, en van KZ Sachsenhausen in Duitsland, om mijn materiaal te copieren of citeren zonder voorafgaande getekende schriftelijke toestemming. De eerste twee genoemden, in ieder geval, zijn werktuigen van het bestuurstuig van de PvdA, en dienen ertoe tuig krediet en status te verschaffen die invalide zoons en kleinzoons eenvoudig laten vergassen en bedreigen door hun geprotegeerde drugsmafiosi.

 

As to ME/CFS (that I prefer to call ME):

1. Anthony Komaroff

Ten discoveries about the biology of CFS (pdf)

2. Malcolm Hooper THE MENTAL HEALTH MOVEMENT:  
PERSECUTION OF PATIENTS?
3. Hillary Johnson

The Why

4. Consensus (many M.D.s) Canadian Consensus Government Report on ME (pdf)
5. Eleanor Stein

Clinical Guidelines for Psychiatrists (pdf)

6. William Clifford The Ethics of Belief
7. Paul Lutus

Is Psychology a Science?

8. Malcolm Hooper Magical Medicine (pdf)

Short descriptions:

1. Ten reasons why ME/CFS is a real disease by a professor of medicine of Harvard.
2. Long essay by a professor emeritus of medical chemistry about maltreatment of ME.
3. Explanation of what's happening around ME by an investigative journalist.
4. Report to Canadian Government on ME, by many medical experts.
5. Advice to psychiatrist by a psychiatrist who understands ME is an organic disease
6. English mathematical genius on one's responsibilities in the matter of one's beliefs:
   "it is wrong always, everywhere, and for anyone, to believe anything upon
     insufficient evidence
".
7. A space- and computer-scientist takes a look at psychology.
8. Malcolm Hooper puts things together status 2010.
 


    "Ah me! alas, pain, pain ever, forever!

No change, no pause, no hope! Yet I endure.
I ask the Earth, have not the mountains felt?
I ask yon Heaven, the all-beholding Sun,
Has it not seen? The Sea, in storm or calm,
Heaven's ever-changing Shadow, spread below,
Have its deaf waves not heard my agony?
Ah me! alas, pain, pain ever, forever!
"
     - (Shelley, "Prometheus Unbound") 


    "It was from this time that I developed my way of judging the Chinese by dividing them into two kinds: one humane and one not. "
     - (Jung Chang)

 


See also: ME -Documentation and ME - Resources


[*] Zie mijn Burofascisme - alweer een diagnose van mij van vele jaren her die mij, in Het Land Van Wilders, volkomen bevestigd voorkomt. Dit bestand moet binnenkort uitgebreid en aangescherpt worden, en wel met 10 jaar meer burofascistische terreur door de Amsterdamse narko-fascistische bestuurders en bureaucraten, en 10 jaar meer burofascistische discriminatie door de links-fascistoide bestuurders, uitbaters en uitvreters van de UvA.

[**] Om het karakter van deze narko-fascist aller narko-fascisten beter te begrijpen:

Pas nadat de Joodse masseur van Ajax Salo Muller, ergens rond 2002, meer dan 55 jaar  na het eindigen van de oorlog, in een gepubliceerd interview had opgemerkt dat hij het zelf bijzonder vreemd vond dat Ed van Thijn nooit naar Noordbrabant was gegaan om de mensen die hem verborgen hadden, en wel met het risico dat zij zelf en hun hele familie vermoord zouden worden als het ontdekt zou zijn, behoorlijk te bedanken, zou Ed van Thijn naar Noordbrabant zijn afgereisd, ik vermoed om hun overlevende kleinkinderen te vertellen wat hij zelf wel veelvuldig in interviews had vermeld: Dat hij zo gegriefd was geweest dat deze katholieke Brabantse boeren zijn verjaardag niet vierden (maar zijn naamdag, zoals onder katholieken gebruikelijk is).

Zo'n soort "mens" is de man die mij bijna 4 jaar lang, als invalide, wetende wie mijn vader en grootvader waren geweest, overliet aan vergassingsgevaar, verbrandingsgevaar, moorddreigingen en voortdurende geluidsterreur.

Overigens is Van Thijn ook weer het gedegenereerde creatuur dat Willem Frederik Hermans in 1984 de toegang tot Amsterdam ontzegde(!!), omdat Hermans naar Zuid-Afrika was gereisd, hetwelk Ed schandelijk achtte in verband met De Apartheid aldaar. Dat Hermans getrouwd was met een zwarte Surinaamse, en overigens als Nederlands staatsburger het recht heeft te reizen waar hij heen wil reizen, was kennelijk een additionele reden voor Van Thijn om de familie Hermans zo diep mogelijk te grieven.

Maarten Maartensz

        home - index - top - mail