Nederlog        


   11 juli 2008

                                                                 

Samenvatting van (De Aabb-mensen 5: RAMO)

 

 

Normen en Waarden

    Zeldzaam...
Wat gij niet wilt dat u geschiedt
Doet dat ook een ander niet
(Want een ander lijdt pijn
  Gelijk het voor uzelf zou zijn)
    Gewoon... (in Amsterdam)
Wat gij niet wilt dat u geschiedt
Doe dat een ander en geniet
(Want een ander zijn pijn
 Kan alllicht uw vermaak of voordeel zijn)

Om het voorgaande eens kort samen te vatten, en ook al RAMO
(*)
, maar - vrijwel - zonder enig onvertogen woord, dat zo voor mijn taalgebruik gevoelige Amsterdamse ambtenaren, wethouders, gemeenteraadsleden of zelfs burgemeesters zou kunnen "grieven en/of beledigen" (**):

Mijn vader overleefde bijna 4 jaar Duitse concentratiekampen als veroordeelde 'politieke terrorist', en kon daarna nog een familie stichten, waarin ik als oudste zoon geboren werd, en 20 jaar werken als bouwvak-arbeider, waarna hij gepensioneerd werd met een verzetspensioen, en hij organiseerde met het Sachsenhausen-comité in de laatste 20 jaar van zijn leven tentoonstellingen over het verzet, de kampen, en het gevaar van heropkomend fascisme, die uiteindelijk uitmondde in de zogenaamde Nationale Verzetstentoonstelling, die vele keren in vele plaatsen, zoals het Koninklijk Paleis op de Dam en de Dom te Utrecht, gestaan heeft, en waarvoor mijn vader, vlak voor zijn dood, op het stadhuis van Amsterdam, geridderd is;

Ikzelf overleefde bijna 4 jaar, als niet-erkende invalide met ME, geluidsoverlast, moordbedreigingen, terreur en een vergassing waar ik net niet aan overleed, wonend boven een coffeeshop vermomd als harddrugshandel, met vergunning van burgemeester Van Thijn voor het raam om in drugs te handelen, en ben in hetzelfde jaar als ik vergast werd voor de derde keer van de Gemeentelijke Universiteit verwijderd vanwege "uw uitgesproken ideeën", en heb sinds dat jaar, en na nog 3 jaar terreur en overlast, waarin mijn toch al niet goede gezondheid radikaal geruďneerd zijn, voortdurend pijn, en ben ook al 20 jaar klagend over de terreur, de vergassing, en de verwijdering, bij zowel de gemeente Amsterdam als de gemeentelijke UvA, en krijg al 20 jaar geen antwoord: Men is systematisch en universeel persoonlijk onaansprakelijk en persoonlijk onverantwoordelijk bij de gemeente Amsterdam en de UvA - en ik heb geen familie kunnen stichten, heb de diepste legale armoede geleden, heb geen enkele hulp gekregen, heb zelfs geen enkel antwoord gekregen, behoudens dat ik geen antwoord krijg vanwege mijn taalgebruik, dat dusdanig "grievend en/of beledigend" zou zijn dat het Amsterdams burgemeesters en wethouders ontslaat van de plicht de Nederlandse wet te handhaven, gelijk als in het geval van gedoogde soft- en harddrugshandel (want de gemeente-politie van Amsterdam weigerde ook daartegen mijn klachten in behandeling te nemen), en ik mocht ook, ondanks mijn bewezen en erkende briljante verstand, niet promoveren, en werd door de GGD en namens B&W naar het Leger des Heils verwezen toen een vooraanstaand universitair professor (sindsdien geëmigreerd) daar om vroeg.

In een land en een stad waarin dat mogelijk is, wil ik niet leven, en geen belasting betalen: Ik wil hier weg.

Omdat mijn gezondheid kennelijk voorgoed en volledig geruďneerd is boven genoemde drugshandel, heb ik daar een aanzienlijke schadevergoeding voor nodig, was het alleen maar om mij een pensioentje te verzorgen als Jo Ritzen, één van de integere ruďneerders van het onderwijs, of als Bob de Hon, die mij van de universiteit liet verwijderen vanwege mijn kritiek op de ruďnering van het onderwijs.

Het probleem is echter dat ik al 20 jaar, sinds ik mij persoonlijk met mijn klacht wendde tot de persoonlijke portier van drs. Ed van Thijn, burgemeester uit naam van de Februaristaking, die mijn ouders ontmoet heeft, en die nogal wat te danken heeft aan de tentoonstellingen waarvoor mijn vader geridderd is op het stadhuis van Amsterdam, eenvoudig geen antwoord krijg op mijn klachten, hoe ik zo ook stel, gemoduleerd in welke beleefdheidsfrases ook.

Ook de onderzoeker van de gemeentelijk Ombudsman heeft me verteld dat zij er niet in geslaagd is de afgelopen zes maanden het kabinet van burgemeester Cohen enig antwoord te ontlokken, en dat er nu een juridische missive is verzonden die 19 juli afloopt. 

Ondertussen lijd ik pijn, en leef ik in grote armoede, en bevind mij meestal doodmoe en met pijn op een matras, bij gebrek aan een bed, dat ik alleen kan krijgen als ik het geld voorschiet, waarna ambtenaar Edelaar zal beslissen of hij ook zo vriendelijk zal zijn een deel daarvan aan mij over te maken, ergens voor 2025, als ik geluk heb, terwijl ik nu 7 euro 50 per dag heb, na aftrek van vaste lasten, om van te eten, kleden, boeken en computers te kopen, uit te gaan, en rekeningen van Waternet te betalen, een nieuwe bril te kopen, etc. etc.

Daarvoor Hadden Uw Ouders En Grootouders Hun Leven Veil!

Het lijkt mij dus - bijvoorbeeld - dat gruwelijk als een KZ ongetwijfeld geweest moet zijn, mijn vader na bijna 4 jaar KZ toch nog een heel stuk gezonder was dan ik na bijna 4 jaar boven Ed van Thijn's gegunde, gedoogde (hard)drugshandel, en sindsdien.

Ik vermoed echter dat dit alweer een zéér grievende en/of beledigende mededeling is voor de burgemeesters Van Thijn, wijlen Patijn, en Cohen, hoewel mijn pijn anders suggereert, en ik ook weet dat het leed van anderen voor burgemeesters besturend uit naam van de idealen van de Februaristaking verbazend heldhaftig, vastberaden en barmhartig te dragen blijkt (***), ook ondersteund door zulke fraaie frequente burgemeesterlijke toespraken over concentratiekampen en idealen, en de humanistische en rechtsstatelijke idealen die daarmee samenhangen.

Hoe het zij: Ik heb een grote vordering op de gemeente Amsterdam, de Staat der Nederlanden, en alles wat in Amsterdam de afgelopen 20 jaren ambtenaarde of bestuurde (een collectief van zeer loyale collegaas, en ik zeg dit met het grootst mogelijk respect) ik zou mijn klachten en mijn ervaringen graag toelichten voor het Europese Hof te Straatsburg, onder andere omdat ik meen dat mijn vader en grootvader niet in het verzet gingen of in een concentratiekamp zaten opdat ik van de universiteit verwijderd mocht worden vanwege mijn uitgesproken mening, of opdat ik vergast mocht worden ten behoeve van de klachtvrije rust van Amsterdams harddrugshandelaars, of opdat ik 20 jaar veel pijn en veel armoede mocht lijden, en zéér veel minder hulp dan om het even welke junk zo gelukkig was om zich in Amsterdam levend, al dan niet met een Nederlands paspoort, tot de gemeente te wenden. Junken worden in Amsterdam keurig verzorgd, opgevangen, geholpen, gesteund, en  beschermd, gelijk de Amsterdamse harddrugshandel, maar ik niet, want ik heb een "grievend en/of beledigend" taalgebruik, en kan niet goed kruipen.


In een land en een stad waarin dat mogelijk is, wil ik niet leven, en geen belasting betalen: Ik wil hier weg.


 

P.S. Het soort tentoonstelling rondom ME in Amsterdam die ik op deze site wil maken is mede geďnspireerd door Milgram, Kohlberg en Muller, en door Christopher Browning, die in het volgende citaat spreekt over de gelijkwaardigen van Amsterdamse ambtenaren (heel wel mogelijk grootvaders van diverse van de huidige), in een reserve politie-bataljon, waar van de leerzame geschiedenis in Brownings "Ordinary Men" beschreven staat (vast ook goed bekend aan de heren Van Thijn, Cohen, Oudkerk, en Asscher, en mevrouw Salomons):

"Why does it matter which of our portrayals of and conclusions about Reserve Police Batallion 101 are closer to the truth? It would be very comforting if Goldhagen were correct, that very few societies have the long-term, cultural-cognitive prerequisites to common genocide, and that regimes can only do so when the population is overwhelmingly of one mind about its priority, justice and necessity. We would live in a safer world if he were right, but I am not so optimistic. I fear we live in a world in which war and racism are ubiquitous, in which the powers of government mobilization and legitimization are powerful and increasing, in which a sense of personal responsibility is increasingly attenuated by specialization and bureaucratization, and in which peer-group exerts tremendous pressures on behavior and sets moral norms. In such a world, I fear, modern governments that wish to commit mass murder will seldom fail in their efforts for being unable to induce "ordinary men" to become their "willing executioners." " (p. 222-3)

En vooral wanneer deze
"ordinary men" ambtenaren zijn, óók in Amsterdam, waar uit naam van de hoogste idealen de laagste lusten, hebzucht en machtswellust wordt gebotvierd.

(*) "RAMO" = "Relatief Aan Mijn Ouders" (want ik leerde aan de UvA dat alle waarheid en alle moraal volstrekt relatief zijn, en ik een fascist en een terrorist omdat ik daar publiek Vragen over stelde, en dus rijp was voor verwijdering van de UvA als student filosofie).

(**) "Omdat uw brieven grievend en of beledigend zijn gaan wij niet op u in. S. Patijn, burgemeester." (Ook met enthousiaste steun van mevr. mr.
Salomons.)

(***) "Nous avons tous assez de force pour supporter les maux d'autrui."
      (La Rochefoucauld - Maximes)

Maarten Maartensz


        home - index - top - mail