Nederlog        

 

9 december 2006

                                                                 

Over mijn ME: "Ah me! alas, pain, pain ever, forever!"

 

 

Er zijn nogal wat mensen (Nederlanders, natuurlijk: buitenlanders worden niet gehinderd door angst of vooroordelen omtrent Van Thijn of Cohen) niet kunnen of willen begrijpen waarom ik zo voel en denk over de bestuurders en ambtenaren van de gemeente Amsterdam, die liever rijke harddrugs-mafiosi helpen dan arme door deze mafiosi bedreigde invaliden als ik.

Wel - for whatever it is worth - hier zijn wat regels van Shelley, die mijn vrijwel constante ervaring van de laatste 18 jaren ooit heel adequaat samenvatte. De spreker is Prometheus:

"Ah me! alas, pain, pain ever, forever!

No change, no pause, no hope! Yet I endure.
I ask the Earth, have not the mountains felt?
I ask yon Heaven, the all-beholding Sun,
Has it not seen? The Sea, in storm or calm,
Heaven's ever-changing Shadow, spread below,
Have its deaf waves not heard my agony?
Ah me! alas, pain, pain ever, forever!
"

(Shelley, "Prometheus Unbound", lines 23-30)

Dit geeft mijn gevoelens van de afgelopen 18 jaren héél adequaat en letterlijk weer - en ik zou hier géén last van hebben gehad als B&W van Amsterdam z'n wettelijke, morele of menselijke plicht had gedaan, in plaats van de Amsterdamse drugsmafia beschermen, ongetwijfeld vanwege het geld (een percentage van de jaarlijkse Amsterdamse illegale drugsomzet van minstens 10 miljard euro jaarlijks).

Trouwens ... als u, als gevolg van het zeer belabberde Nederonderwijs de laatste 40 jaren, niet weet wie Shelley of Prometheus waren, dan kunt u dat vast "leren leren" op het internet.

En wie niet van Shelley of poëzie houdt zou moeten zoeken onder zijn "A defense of poetry", dat proza is, en heel aardig en interessant is. (Ik heb het op papier, en zocht niet. Maar er is vast ergens een Dept. of Eng. Lit. aan een universiteit die het on line heeft gezet.)

Wat de ziekte ME/CFS betreft, en ikzelf: Hier zijn mijn medische specialisten op ME/CFS-gebied, geciteerd uit een recent medisch rapport over mij:

"Bijzonderheden: 28 jaar geleden heeft patiënt, na Pfeiffer en gelijk met toenmalige partner het chronisch vermoeidheid syndroom gekregen. Toename kwam na 3 jaar stress door het wonen boven een drugshandel."

Nog wat: Mijn vader overleefde bijna 4 jaar Duits concentratie-kamp, beschuldigd en veroordeeld als "politieke terrorist", mede vanwege de Februari-staking, wat hem voor z'n leven tekende - maar géén 18 jaren voortdurende fysieke pijn en uitputting  opleverde. Hij kon ook een familie stichten, en tot 1966 werken. Ik niet. Dat mag ik niet van Ed van Thijn, Schelto Patijn, en Job Cohen: ik stond de winsten van Amsterdamse machtige drugsmafia in de weg, die gecoördineerd - "gedoogd", beschermd, gesteund, geholpen - wordt door de bestuurders en ambtenaren van Amsterdam, voor een percentage van de winst, ongetwijfeld.

Achttien jaren pijn, uitputting, en geruïneerde mensenrechten en kansen brachten Ed Eichmann van Thijn en zijn rotgenoten voor elkaar voor mij, "uit naam van de idealen van de Februaristaking", ten behoeve van de Amsterdamse harddrugsmafia en zichzelf. (NB, lezer: 1% van 10 miljard = 100 miljoen euro. Ben ik cynisch als ik zeg dat je daarmee makkelijk advocaat-deugdhelden als de gemeentelijke mr. Sarucco en mr. Lisser kunt omkopen? Of onrealistisch als ik zeg dat in Holleeder's Amsterdam het schrijven van stukjes als dit niet ongevaarlijk is, voor mij?)

Maar ja, ik spreek tegen Nederlanders, een volk van Tokkies en Karremansen in grote meerderheid ("gelijkwaardigen van", volgens laatstgenoemde naar eigen veelvuldige zeggen én handelen "gelijkwaardige" - "alle mensen zijn gelijkwaardig!": Ed van Thijn, ad nauseam - Eichmann, óók al een bestuurder niet met bloed aan z'n handen maar aan z'n vulpen, en ook al een karakterloze, laffe, politieke psychopaat).

Ik vermoed dus dat de grote meerderheid van de Neerlanders vindt dat ik mijn verdiende loon kreeg: Dan had ik maar niet moeten protesteren tegen het ruïneren van mijn gezondheid, het ruïneren van mijn mensenrechten, en het mij met moord doen bedreigen en ternauwernood niet vergassen, nietwaar?

Dan moet ik mij maar wat beleefder - kruipender, likkender, dankbaarder, masochistischer, bescheidener ook - opstellen tegen valse deugdhelden en zelfbenoemde ere-joden zonder geloof als Cohen, Van Thijn en Oudkerk. Nietwaar?

Onbekende gezinsvoogdessen kunnen vervolgd worden door een Nederlands O.M. dat mij, als de advocaat-generaal en politie-commissarissen van Amsterdam, al 18 jaar weigert te ontvangen of beantwoorden, vanwege - ik citeer de vandaagse NRC -

"het nalaten "hulp te verschaffen aan iemand die in ogenblikkelijk levensgevaar verkeert zonder zelf redelijkerwijze gevaar te kunnen duchten"." (En zie mensenrechten en Aan B&W anno 1992 en de gemeentelijke mr. Sarucco en mr. Lisser anno 1991.)

Maar Amsterdam's bestuurs-élite zou boven de wet staan? BN'ers immers, atheïstische zelfbenoemde joden immers, die alles is toegestaan, omdat ze zo fraai voor camera's krokodillen-tranen kunnen plengen over Het Leed Onze Joodse Landgenoten Aangedaan In De Tweede Wereldoorlog?

Achttien lange jaren pijn, uitputting, en geen enkele hulp en veel tegenwerking van de S.S.'ers van de Amsterdamse drugsmafia die zich "gemeente-bestuur en ambtenaren van - "Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig" - Amsterdam" noemen.

"Ah me! alas, pain, pain ever, forever!
No change, no pause, no hope! Yet I endure.
"

Maarten Maartensz

 

        home - index - top - mail